Bewustwording van het proces 9

Bewustwording van het proces – hoe het begon (nr. 2 uit de reeks)

Bewustwording van het proces – Hoe het begon
(2e uit de reeks over “scheiden hoeft niet altijd lijden te betekenen”)

Het begin van de seksuele ontdekking van jezelf: in mijn geval als homoseksuele man

 

De mooiste meisjes vond ik interessant mits hun uitstraling open en uitnodigend was. En zo ontmoette ik in de loop der jaren een secretaresse, een onderwijzeres en een ballerina.
Deze ballerina heeft mijn seksualiteit doen ontwaken. Op het busstation in Tilburg nam ik afscheid van haar, zoenend in een portiek. Iedereen kon er getuige van zijn en menigmaal werd er naar haar gefloten. Echter ik, ik merkte een seksuele opwinding omdat het jonge mannen waren die naar ons floten…
Hier begon mijn bewustwording  van het proces en het feit dat ik ‘anders’ was.

Bewustwording van het proces:  de aandacht van mannen

Duidelijk was dat de aandacht van mannen mij heel veel deed. Ik had ook al diverse seksuele avonturen met mannen gehad en nauwelijks met vrouwen. Bij hen was ik niet verder gekomen dan met mijn vingers te spelen in hun broekje dat angstvallig aan bleef. Toch voelden vrouwen zich veilig bij me omdat ik mezelf niet opdrong. Altijd bereid voor een goed gesprek. Nooit te lui om hen te helpen bij hun studie.
Die opgeschoten mannen uit het examenjaar van de pedagogische academie in Dongen trokken echter mijn aandacht. “Zo wil ik er ook uitzien, mooi in het kostuum, goed verzorgd…en al bijna onderwijzer!”

Bewustwording van het proces:  de Ontwakende liefdeskunst

Mijn eerste echte vriendje was een mooie jongen die in een modezaak werkte. Hij vond het leuk om mij elk weekend iets fraais aan te trekken voordat we uitgingen en op maandagochtend werd de kleding weer meegenomen naar de zaak. Men heeft dit echter nooit geweten!
Het opbouwen van een intieme relatie verliep bij mij heel soepel. Ik wilde de ander pleasen en deed nagenoeg alles wat die ander vroeg. Eigen initiatief stond altijd in het teken van de ander. Die moest het leuk vinden en ervan genieten.

Toen mijn modevriendje aan kwam zetten met de vraag of ik het leuk vond dat we nog iemand meer mee naar huis zouden namen, stemde ik in eerste instantie in. Waarom? Ik wilde hem niet kwijt maar eenmaal thuis knapte ik af doordat hij zijn aandacht aan de ander gaf. Dat werd meteen opgemerkt en de ander mocht vertrekken.
Ik werd me ervan bewust dat ik niemand anders binnen de relatie erbij wilde. Ik wilde mijn vriend exclusief!

CDA – politicus startte met heropvoeding

Toch liep deze relatie stuk op de eentonigheid en oppervlakkigheid. Mijn volgende vriend was een politicus (CDA notabene) die altijd in driedelig kostuum naar zijn werk ging en eenmaal thuis zich omkleedde in spijkerbroek maar wel altijd met open shirt met een sjaaltje rond de hals. Heerlijk arrogant. Hij vroeg me echter me ‘anders’ te gaan gedragen en ik kreeg spraaklessen om toch vooral de zachte ‘g’ niet meer te hanteren.
In onze bezoeken aan zijn vrienden verkeerde ik vaak in de hoogste regionen van onze samenleving: hoogleraren, dokters, advocaten. Ik keek enorm tegen hen op, omdat zij universitaire studies achter de rug hadden en maatschappelijk hoog op de ladder stonden. Hier werd ik me ervan bewust dat stijl en attitude niet afhangen van je universitaire opleiding.

Ik had hier geen enkele moeite mee al viel het me wel op dat ik steeds volledig gescand werd door de aanwezigen, veelal veel oudere mannen. Mijn vriend was 10 jaar ouder dan ik. En ik was nog een broekie van 22 jaar.

Bewustwording van het proces: mijn Ontwakende liefde

Terugkijkend zie ik nu het volgende: in onze jeugdjaren doen we ervaringen op die we opslaan in ons onderbewuste. We vormen een beeld van ons rolmodel en onbewust zoeken we dan een partner die overeenkomsten heeft met jouw rolmodel.
Bij mij was het duidelijk: aristocratische trekjes, je mag het ook arrogant noemen met een vleugje mystiek, goed verzorgd, mooie kleding aan en duidelijk wetend wat hij wil.

Waar kwam dat rolmodel vandaan? Thuis zag ik dergelijke mannen nooit! Ik besefte dat ik een goed gevoel had bij kunstzinnige, fijngevoelige mannen die zich goed wisten te presenteren. Als kind was dat mijn onderwijzer uit de eerste klas. Een mooie, goed verzorgde man, maar ook mijn onderwijzer uit de derde klas mocht er wezen. Later werd hij weliswaar als pedofiel uit het onderwijs verwijderd.  Nooit heeft hij mij negatief benaderd, maar ik zag zijn mooie, goed verzorgde handen en nagels. Hij rook ook altijd zo lekker.

 

Willem Nijholt als rolmodel

Dat die ander je altijd een spiegel voorhoudt, werd me geleidelijkaan duidelijk. Je krijgt de partner die je verdient en waaraan je te leren hebt. Waarom werd ik dan ‘verliefd’ op Willem Nijholt? Hij had veel van mijn rolmodellen, alleen bewoog hij sierlijker, was meer artistiek en had een heel mystieke uitstraling. Het is niks geworden hoor, hooguit enkele liefdesbrieven over en weer.
Uiteindelijk is de aantrekkingskracht niet meer dan een liefdesroep die zich afstemt op je gevoel.

Voel ik me goed en veilig bij deze persoon? Wat hebben wij te leren van elkaar? Zoals hierboven beschreven, zijn partners als spiegels voor elkaar en helpen elkaar te groeien en tot bloei te komen, als het goed is.  Wat komt deze persoon mij brengen en wat komt hij halen in onze relatie?

Bewustwording van het proces:  mijn levensvervulling

Je wilt met je partner uiteindelijk een levensvervulling vormgeven. Als werk en de relatie die je samen vormgeeft je vol passie laten leven, kun je zeggen dat je een vervullend leven leidt.. Wanneer dan de passie tussen jou en je partner groot is, ga je met veel energie naar je werk. Vind je binnen je werk ook je passie en bestemming, dan heb je een rijk leven.
Wanneer de liefdesroep gedurende jouw relatie verandert, wordt het tijd om energie en aandacht te geven aan de bewustwording van het proces binnen je relatie.

Bewustwording van het proces binnen je relatie begint met de volgende vragen:
Bewustwording van het proces dat er iets gaande is binnen je relatie en wat is het signaal dan?

Signalen kunnen zijn:
Een van beiden trekt zich terug.
Er is weinig tot geen seksuele aantrekking meer.
De gesprekken veranderen van diepzinnig naar oppervlakkig.
Naast bewustwording is er ook het dagelijks leven, wat missen we?
Groeien we uit elkaar?
Kunnen we de afstand overbruggen?

Dit kan een pijnlijk proces zijn. Zien we elkaar nog diep in de ogen? Zijn we bereid om beiden de intentie die we in het begin hadden van onze relatie, om onze levensvervulling vorm te geven, in stand te houden, zonder dat de een noch de ander zich verliest in de relatie?

Bewustwording van het proces van tradities binnen je relatie

Binnen mijn relatie hebben we er een traditie van gemaakt om elk jaar het moment te vieren dat we elkaar ontmoet hebben. Dat moment koesterden we en meestal gingen we samen uit eten om tijdens de feestmaaltijd stil te staan bij enkele vragen, die allemaal te maken hadden met onze persoonlijke bewustwording, zoals:
“Hoe was het afgelopen jaar voor onze relatie: zijn we gegroeid of juist van elkaar verwijderd?”
“Inspireren we elkaar nog en vullen we elkaar aan daar waar nodig?”
“Is het nog leuk tussen ons en kijken we uit naar elkaar?”

Bewustwording is ook op tijd je relatie een impuls geven

De antwoorden van deze vragen zorgden vaak voor nieuwe energie en gaf de relatie weer een impuls om samen verder te gaan. Het hebben van een gezamenlijk doel in het leven onderstreept alleen maar de diepte van de relatie., is dat geen pure bewustwording?
In ons geval was dat heel bijzonder. Door een pijnlijke ontwikkeling rondom ons homo-zijn, trokken we nog meer naar elkaar. We zouden ons door niemand de les laten lezen of laten veroordelen. Dat het weliswaar toch gebeurd was, zorgde voor meer verdieping naar elkaar.

Hoera een homo!?

Mijn partner werd aangesteld als onderwijzer in Ammerzoden en daar kwam men er achter dat hij samenwoonde met mij – een man. “Wat is de aard van Uw relatie?” vroeg het schoolbestuur en toen ze hoorden dat we een homo-koppel waren, wilden het bestuur van hem af. Ze deden er alles aan om zijn leven zuur te maken maar uiteindelijk gingen de ouders de barricade op en eisten dat hij een vaste aanstelling zou krijgen op die school. Dat geschiedde, maar de werksfeer was allesbehalve positief omdat het hoofd en enkele collega’s achter het bestuur stonden. Die werksfeer werd meer en meer verziekt en uiteindelijk kwam mijn partner overspannen thuis te zitten en ging zich verdiepen in andere zaken: yoga, natuurgeneeskunde, spiritualiteit.

Ammerzoden – een brug tever!

Wat gebeurde er nu precies in Ammerzoden en in hoeverre heeft dit proces bijgedragen aan bewustwording?
Toen het bestuur gehoord had dat hij met mij samenleefde, wilde ze geruisloos van hem af door zijn tijdelijke aanstelling niet te verlengen. Daar hebben ze echter een gigantische inschattingsfout gemaakt. Ze noemden het motief: “Op onze school kunnen we geen homo-leerkracht toelaten want dat heeft een negatief effect op de kinderen!”

Met deze informatie namen we geen genoegen en mijn partner vertelde dat hij het ontslag zou aanvechten. Daarop antwoordde het bestuur: “We zullen de ouders van de school bij elkaar roepen en een referendum houden en we zullen de uitslag accepteren”.
Ik belde het bestuur met de vraag wie er die avond een toelichting zou geven over mijn partner. “Dat doen we zelf!”

Gewoon hetzelfde?

“Daar kan ik niet mee akkoord gaan, want jullie doel is duidelijk: hem ontslaan. Ik eis dat er een onpartijdig iemand met kennis van zaken op die avond een voordracht geeft”
Zij reageerden: “We kennen niemand die dat zou kunnen”.
Nou dat was niet tegen dovenmansoren gezegd: ik belde eerst het COC in Amsterdam. Geen tijd, tekort dag want de meeting zou immers al over 3 dagen zijn. Toen zag ik een boek in mijn boekenkast staan met de pakkende titel: “Gewoon hetzelfde?” van dr. W.J. Sengers. Ik belde zijn uitgever en binnen een kwartier zat ik met Dr. Sengers aan de lijn, destijds werkzaam aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.

Dr. Sengers kwam, zag en overwon!

Hij hoorde mijn verhaal aan en zei spontaan: “Maandag ben ik om 17.00 uur bij jullie in Hank om het hele verhaal uit de eerste hand te horen en dan gaan we samen naar Ammerzoden, mits het jou lukt om toestemming te krijgen dat ik een lezing geef”.
Het bestuur reageerde blij en verrast want dr. W.J. Sengers kwam van oorsprong ook uit Ammerzoden en zij kenden hem alleen als de hoogleraar. Men ging akkoord.

Bewustwording begon op straat

Dr. Sengers had het verhaal aangehoord en met ons samen gegeten. Daarna bleef mijn partner thuis, hem was het immers verboden om te komen. Ik ging met Sengers mee naar Ammerzoden.

We reden het dorp binnen en het leek wel carnaval. De straat was gevuld met mensen die gearmd veelal in de richting van het dorpshuis liepen. Daar was immers de meeting. Eenmaal daar aangekomen, werd iedereen gecontroleerd en gevraagd in welke klas zij hun kind hadden zitten. Dan kreeg men twee kaarten mee: een rode en een groene kaart om te kunnen stemmen.

Ik werd intussen veilig en snel naar binnen geloodst en opgevangen door een collega van mijn partner. In de zaal kwam ik naast de huisarts met zijn vrouw te zitten. Ze begroetten me allerhartelijkst en zeiden: “Dit wordt een historische avond, let maar op!”

De voordracht van dr. W. Sengers was indrukwekkend, grappig, en informatief. Hij bond de zaal om zijn vingers. Na zijn lezing vertrok hij zodat de zaal in alle rust over het thema kon discussieren. Het leek wel of de hoofdprijs gevallen was in het dorp. De een na de andere ouder wilde iets positiefs over mijn partner vertellen. En elk verhaal werd afgesloten met een enorm applaus.

Gevecht tussen de prominenten van het dorp – is dat nou bewustwording?

Op een bepaald moment stond de huisarts op en vroeg: “Mag ik de voorzitter vragen wie deze fantastische inleider heeft uitgenodigd?”
“Dat hebben wij natuurlijk gedaan om jullie goed te kunnen informeren” sprak de voorzitter triomfantelijk.
“U liegt! Ik weet namelijk dat de vriend van meneer In der Rieden hem uitgenodigd heeft en wij hebben hem gevraagd om vanavond hier ook aanwezig te zijn!”

Bewustwording van het proces van de notabelen onderling

Rumoer, twijfels en grote verwarring omdat twee notabelen uit het dorp tegenover elkaar stonden. De een benoemde de ander een leugenaar, en dat in dit dorp. Hoe is het mogelijk? Wat gebeurt hier toch allemaal?
Na de nodige opschudding kreeg ik een seintje om me voor te stellen en er brak spontaan een gigantisch applaus los. Ik voelde me wat verlegen bij zoveel aandacht, maar de bestuurders waren furieus.

Aan het einde van de avond was de stemming: unaniem stemde men positief en mijn partner mocht blijven. Het voltallige bestuur trad af, maar uiteindelijk is het niet goed gekomen omdat hij moest werken in een allesbehalve positieve sfeer. Het hoofd van de school zag hem namelijk liever vertrekken en zat nu met die progressieve leerkracht opgezadeld.

Pijn, verdriet levert een nieuwe levensbestemming op

We leren vaak vanuit teleurstelling of verdriet. Dat geeft ons een signaal dat er “iets” niet klopt. Het is niet altijd nodig om tot een dieptepunt te gaan van pijn en verdriet. Als je je bewust bent van veranderingen, kun je op dat moment samen proberen uit een impasse te komen of naar een onafhankelijke derde gaan die jullie samen op weg helpt om die keuze te maken, die voor beiden als de juiste voelt.

En juist in die periode van discriminatie vonden we elkaar en besloten we om een centrum voor natuurgeneeskunde en psychotherapie  op te richten (Het huidige IHC – Centre l’Art de Vivre is hieruit voortgekomen). De drijfveer, onze passie, was een vervullend leven in dienst van onze medemens. We genoten ervan en werkten keihard om van het centrum een gezond bedrijf te maken. Er was voldoende tijd voor elkaar omdat we ook samen binnen het centrum werkten. En toch vonden daar de eerste scheurtjes plaats.

Een vrouwelijke collega toonde veel aandacht voor mij wat weer jaloezie en afstand schiep bij mijn partner. Haar aandacht vond ik aangenaam, absoluut niet seksueel, maar meer inhoudelijk gericht op ons werk binnen het centrum. Zij werd dan ook mijn co-trainer waardoor anderen ook gingen denken dat wij het pad van ons hart aan het bewandelen waren.

Zon-maan-proces vanuit bewustwording

Haar aandacht voor de inhoudelijke kant van mijn werk – therapie – sloot niet goed aan bij de belangstelling van mijn partner. Uiteindelijk ging hij mee op trainingen en werd zijn interesse gewekt voor therapie en groepswerk. In onze relatie zag ik echter heel duidelijk een zon-maan proces.
Zon-maan-proces: de zon is diegene die op de voorgrond staat en de maan geniet van het schijnsel van de zon. Zo waren we inmiddels gegroeid. Ik stond op de voorgrond door hetgeen ik deed zoals lezingen en workshops geven en individuele therapie. Dit alles naast mijn baan aan de hogeschool.

“Waar is Loek….?”

Hij werkte met yoga-groepen en had individuele clienten voor zijn natuurgeneeskundige praktijk. Zelf bleef ik wel nieuwsgierig of zijn clienten verder kwamen en of een aanvulling via therapie niet een goed alternatief zou zijn. De samenwerking was geboren en er groeide een ragfijn lijntje tussen zijn behandelingen en mijn therapeutische werk. Wat ik echter niet kon bevroeden was het feit dat sympathie voor mij ook groeide binnen onze praktijk. Overal was het “waar is Loek, kan ik Loek spreken, is Loek er vanavond niet bij?”

Mijn ego werd natuurlijk bevredigd, maar ik zag ook zijn verstilling toenemen. Ik duwde hem meer en meer het podium op en zag dat hij daar allesbehalve gelukkig van werd. Toch bleef ik hem pushen. Hier heb ik echt de boodschap verkeerd vertaald. Ik ging door op mijn weg en zag onvoldoende dat mijn partner er achteraan liep. Mijn bewustzijn t.a.v. mijn partner was allesbehalve groeiende, eerder een verwijdering tussen elkaar.

Bewustwording betekent nu ook: Mijn leven is van mij

Na 45 jaar besluiten we dan uit elkaar te gaan als twee broers die jarenlang los van elkaar geleefd hebben. De koek is op en er is een andere liefde in mijn leven gekomen. Een liefde die door velen veroordeeld wordt.
“Het kan en mag niet!”
“Veel te jong, hij zou je zoon kunnen zijn!”
“Komt uit een andere cultuur dus dit is vragen om ongelukken!”
“Je maakt jezelf belachelijk met zo’n jongeman naast je: het is net opa en kleinkind!”
“Geestelijk liggen jullie toch veel te ver uit elkaar….?”

In al onze workshops overigens komt het begrip identiteit ter sprake (Wie ben je? Wie wl je zijn?) en steeds weer ontdekken mensen dat ze een karikatuur zijn geworden van hetgeen ze eigenlijk willen zijn.

 

Bewustwording van het proces van kiezen voor jezelf

En wat doe je dan?
Wanneer de liefdesroep groeit door de aantrekkingskracht?
Deze kracht van aantrekking in contact brengen met je gevoel, je wezen. Dan gebeurt er iets wonderbaarlijks, misschien zelfs in die mate, waar je zelf niet op gerekend had.
Uiteindelijk maak je een keuze die in overeenstemming is met je levensdoel.

De meningen van anderen zijn dan niet meer relevant. Daarvoor ben je niet verantwoordelijk.
Het leven dat je leidt is namelijk jouw leven! Het is ieders geboorterecht gelukkig te zijn.

Vragen over contact

Heb je vragen n.a.v. dit artikel?
Wat zou je nodig hebben om uit “de kast” te komen?
Ik bied je een luisterend oor en wil je verder gaan, dan is er, gezien deze corona-crisis, de mogelijkheid een gesprek met mij te hebben via Skype of Zoom.
De bijdrage voor een sessie bedraagt: 60 euro.

Een eerste kennismakingsgesprek is gratis, waarna we samen bespreken wat een vervolg voor jou zou kunnen betekenen in het vinden van jouw levensvervulling.
Alleen dan wanneer je zelf gelukkig bent en vervuld, kun je beiden binnen een relatie tot (grotere) bloei komen.
We hopen dat in de zomer van 2021 er weer workshops gegeven kunnen worden hier in de Dordogne, waarbij er binnen de groep vertrouwen is en we een ieder aansturen tot zelfverwerkelijking.

Je bent van harte welkom!
Centre l’Art de Vivre – Centrum voor Levenskunst in Cendrieux, Frankrijk.

 

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *