Parijs-Mohsen

Parijs, de Mona Lisa, Eifeltoren….de droom van Mohsen

Parijs, de Mona Lisa, de Eiffeltoren, het Louvre, de Champs Elysee…
De Droom van Mohsen…

We konden Mohsen geen groter plezier doen dan aandacht te geven aan een van zijn eerste dromen: De Mona Lisa zien, evenals de Eiffeltoren, winkels kijken op de Champs Elysee.
Als provinciaal zag ik er wel tegenop: is deze grote miljoenenstad met zijn diversiteit aan mij besteed, die het liefst buiten in de tuin geniet van de bloemetjes, kippen en kruidentuin? Kan ik me werkelijk verplaatsen in alle ‘gekte’ en me te wachten staat of blijf ik een observeerder? Wellicht bang om echt de verbinding aan te gaan. Nu aandacht voor de droom van Mohsen.

Barbes, een fenomeen in de Lichtstad

We hadden hotel Nation in Montmartre geboekt: klein, onlangs gerestaureerd en betaalbaar. We kregen een driepersoons kamer op de vijfde verdieping – let wel – zonder lift! Eenmaal op de kamer bekomend van de klim, uithijgend, keken we elkaar aan: “Hier gaan we dus onze vleugels uitslaan in de stad van de Liefde, de Lichtstad en we zullen jouw droom in vervulling laten gaan!”

Tegenover het hotel was een fraai restaurant, brasserie, Barbes. We keken onze ogen uit omdat buiten een totaal andere wereld aan ons voorbij ging. Zwarte mannen, heel veel zwarte mannen, alsof we in Afrika terecht waren gekomen, paradeerden langs de brasserie en probeerden hun waren als drugs en sigaretten te slijten.

Na enkele bezoeken vroeg ik de ober hoe het mogelijk was dat juist deze brasserie hier zo’n succes was. “mensen willen aapjes kijken, en hier zien de rijken de andere kant van de werkelijkheid…” Ik voelde me beschaamd, maar kreeg ook een vreemd gevoel in mijn lijf. Wij dronken er alle dagen een kop koffie en overlegden daar welke metro we zouden nemen om een volgend ‘project’ in de Lichtstad te gaan bezoeken. Maar ik zat dus ook in het acquarium en keek naar de andere wereld. Een wereld waar ik bang voor ben: dealers, jonge criminelen, geraffineerde verkopers en charlantans die er alleen op uit zijn om jouw geld af te troggelen.

Mohsen en de andere wereld

We zagen beiden dat Mohsen bang was. Bang om hier erop uit te trekken. Het liefst wilde hij steeds zo snel mogelijk weg van die plek op weg naar een volgend toeristisch project. In Barbes vroeg ik hem, terwijl we een heerlijk kopje koffie dronken: “Wat was je grote droom als kind?” En zijn antwoord ontroerde ons alle twee: de droom van Mohsen.

“Toen ik zo’n 17 jaar oud was, droomde ik ervan om  onder de Eiffeltoren te staan, maar ook de Mona Lisa in het echt te kunnen bekijken…..in mijn land lijkt dat een onmogelijkheid. Afgesloten van alles wat maar ruikt naar het Westen leek dit een irreeel verlangen. Toch bleef ik erin geloven dat het zien van de Eiffeltoren en oog in oog staan met de Mona Lisa mij nog dichter bij mijn overtuiging zou brengen dat je altijd je droom waar kunt maken mits je erin blijft geloven en er energie in blijft steken. Ik ben nu zo geraakt dat beide dromen werkelijkheid zijn geworden. Ik kan niet wachten om mijn energie nu te gaan richten op de grotere dromen in mijn leven”.

Parijs wakkert zijn dromen aan

Parijs wakkert zijn dromen aan en heeft bevestigd dat zijn dromen uitkomen. Dat is de grote winst van ons bezoek aan Parijs. In die zin is Parijs dan ook het ‘ankerpunt’ voor Mohsen geworden.
“Alles is mogelijk, mits je er zelf in gelooft!”

We liepen op een ochtend Barbes uit en struikelden bijna over een bedelende vrouw. In elkaar gedoken zat ze op het trottoir. In haar hand een plastic bekertje met de woorden: “Ik heb honger”
“Laten we even naar de bakker lopen hier op de hoek en een paar broodjes voor haar kopen”, stelde ik voor. Bij terugkomst reikte ik haar de broodjes aan die ze met een enorme minachting naast zich neerlegde. Ik was verbaasd en aangeslagen. Mijn goede bedoeling – eigenlijk het ‘afkopen’ van mijn schuldgevoel, werd geloochenstraft.

Ook Parijs

De ober had mijn actie van achter het raam waargenomen en wenkte me. “Doe dat niet meneer, deze mensen zijn criminelen uit Bulgarije en bedelen….het zijn vooral de vrouwen met de hoofddoekjes op…geef niks en loop door!”
Deze goede raad bleek goud waard te zijn. Plotseling zag ik ze overal in de stad, zittend, soms liggend op het trottoir maar altijd met een bekertje met de woorden “Ik heb honger” Je verhardt op zo’n manier wanneer je het echte leed en het criminele gedrag niet uit elkaar kunt halen. Dat bleek maar weer eens duidelijk toen we op weg naar de Eiffeltoren in de metro steeds gewaarschuwd werden voor zakkenrollers. Soms zagen we agenten met jonge vrouwen in discussie die blijkbaar juist betrapt waren. Ik zag het niet aan hen, ik zag alleen de jonge vrouw.

Eiffeltoren, ontroering…de droom van Mohsen

Daar stond Mohsen met uitgestrekte armen onder de Eiffeltoren. Hij lachte,  met een smile van oor tot oor. “Maak nog enkele foto’s want dit was werkelijk mijn droom als puber…..en nu sta ik echt hier….onder de Eiffeltoren, terwijl ik dacht nooit mijn land te kunnen verlaten….altijd waakzaam moest zijn over hetgeen ik zeg….maar nu ben ik in het vrije Westen en maak een dansje onder de Eiffeltoren!”

Ontroerd keken Peter-Jan en ik naar dit tafereel. Zo mooi, zo intens en dan beseffende dat we zijn dagen aan het aftellen zijn. Zijn visum eindigt eind maart en hij moet terug. Al onze pogingen, tot het schrijven naar de president Emmanuel Macron, mochten niet baten. Regels zijn regels en door de verrechtsing in heel Europa is immigratie aanmerkelijk moeilijker geworden.

Het Louvre – een stad op zich

“Ik blijf hier buiten rondkijken naar het kunstwerk dat een groep jongeren rondom de pyramide aan het maken is, gaan jullie maar samen”, zei Peter-Jan.

Samen liepen we het Louvre binnen. Gigantisch! Ik hoorde een gids tegen een groep Belgen zeggen: “Wisten jullie dat er 450.000 kunstwerken in de kelder van het Louvre staan opgeslagen?” De Griekse beelden – prachtige marmeren beelden, enorm groot met veelal erg kleine penissen of geen penissen, maar met een geweldige expressie. Dan zaal na zaal schilderijen…..ik werd horendol.

“Mohsen we zullen een beslissing moeten nemen. Waar gaan we ons op richten?” Dat was niet tegen dovenmansoren gezegd. Ik zag hem naar een van de vele supposten lopen en hoorde hem het volgende zeggen: “Meneer, ik ben door de Mona Lisa uitgenodigd op de thee, maar ik verdwaal hier en weet niet waar ik haar kan vinden en ze reageert tot nu toe niet op mijn telefoontjes….”
Ik schoot in de lach, maar de suppoost bleef erg stoicijns en zei alleen hoe we moesten lopen. We waren nu vlakbij.

Mona Lisa… de droom van Mohsen

Daar hing ze: De Mona Lisa van Leonardo Da Vinci.
Honderden mensen stonden op elkaar gepropt voor het schilderij, aan de lopende band werd er geflitst. En Mohsen zag ik opnieuw helemaal glunderen. Hij wurmde zich naar voren en maakte de selfies met zijn grote ‘vriendin’ de Mona Lisa.
Minutenlang stond hij te observeren, ik zag ontroering en dan die bekende glimlach van hem. “Zijn Mona Lisa” had hij nu gezien, in het echt en niet op een van die miljoenen afdrukken overal op de wereld.

Weer een droom afgevinkt in Parijs

“En weer is een droom uitgekomen. Ik ben aan de winnende hand…” ze hij vol trots. “Kom Loek nu op weg naar de winkelstraat waar ik binnen tien jaar manager ben van mijn eigen shop, aan de Champs Elysee”. Het klopt dat je ‘groot’ moet denken en de moed moet hebben om uit je comfortzone te stappen en ervan overtuigd zijn dat iets je gaat lukken. Maar is dit wel een realistische droom, dacht ik bij mezelf. Waarom niet eerst klein beginnen? Een winkel aan de Champs Elysee is een miljoenenproject…..dat gaat hem niet lukken.

“Stop met je beperkingen…” hoorde ik mijn innerlijke stem zeggen. Geniet nu van dit moment waarbij Mohsen glundert en geniet van het realiseren van enkele grote dromen. Dromen die in een dictatoriaal land niet mogelijk zijn of je moet lid zijn van de regering.

Maar deze Mohsen had als 17 jarige al een droom om de Eiffelstoren, de Mona Lisa en het Louvre te willen zien, naast het bezoeken van grote winkels aan de Champs Elycee.

Louis Vuitton – wereld van de nieuwe rijken

Daar liep ik dan met Mohsen over de Champs Elysee. Prachtige winkels, vooral dure winkels. Ook zag ik de vernielingen aangericht door de voortdurende demonstraties die er plaatsvinden. Prachtige gevels totaal zwart geblakerd door auto’s in de fik te steken. Ramen van enkele grote gebouwen – waaronder een bank – waren totaal vernield en nu dicht gespijkerd. Dat is ook Parijs!

Bij Louis Vuitton moesten we eerst de veiligheidscontrole passeren. Een vreemde gewaarwording dat dit bij alle zaken plaats vond. Bang voor aanslagen? Geweld? Dames en heren in perfecte outfit verwelkomden ons. We werden niet achtervolgd door verkopers, maar hadden alle tijd om rond te kijken. Daar liepen inderdaad de nieuwe rijken: Chinezen, jonge vrouwen met oudere minnaars die achter hun liefje liepen met de chequeboeken in de hand. Kostbaar, niet normaal.

“Kijk een dergelijke herencentuur verkocht ik in mijn winkel in Tehran voor 35 euro, hier kost die 420 Euro…! Die van mij was natuurlijk nep, alles wordt bij ons vanuit China ingevoerd waar het nagemaakt wordt”

De provinciaal in de grote stad

Ik voelde me nu toch een echte provinciaal: ik keek weliswaar mijn ogen uit maar dacht heel vaak: “Wat een gekte, hoe laat een mens zich verleiden door onnuttige kostbare dingen die alleen maar status en imago vertegenwoordigen maar die niks zeggen over het innerlijk van die mens?”

Plotseling zag ik een leuk tafereel. Mijn mond viel open. Een mannenstel – duidelijk uit China afkomstig – had een ‘Vuitton’tas gekocht. Die werd met alle regards bekeken alsof het een zeldzaam kunstopject was. Daarna in een speciaal ontworpen stoffen zak gedaan….een glaasje champagne werd aangeboden en er werd afgerekend. Die glaasjes champagne werden steeds aangeboden op het moment dat de deal gesloten was.

Leuk om het even gezien te hebben. Heb mijn ogen uitgekeken. Wanneer ik nu echt heel veel, maar dan ook heel veel geld zou hebben. Zou ik dan hier terugkomen? Neen, ik heb echt andere doelen in mijn leven dan mijn status of imago te willen opkrikken met merkartikelen die werkelijk qua prijs te absurd zijn voor woorden.

Confrontatie met de andere werkelijkheid

Naar buiten lopend viel ik wederom bijna over een man zonder benen die in een rolstoel zat te bedelen. In mijn jack voelde ik een twee eurostuk zitten. Hij boog als een knipmes en ik kreeg een rood hoofd.

“Schaam jij je ergens voor?” vroeg Mohsen. “Dit is ook een werkelijkheid, niet de onze, maar die bestaat wel. Rijke mensen die zich wentelen in luxe terwijl voor je deur mensen liggen te creperen. Oordeel niet. Wat is de droom van die meneer in de rolstoel…..we weten het niet en we hebben het niet gevraagd!”

Die wijze Mohsen! Gelijk heeft hij. We weten het niet wat ieders droom is. We weten alleen of we zelf in staat zijn om onze eigen dromen waar te maken. Soms moet je daar hard voor werken of zoals Mohsen 13 jaar op wachten. Maar dan….zomaar in Parijs worden zijn jeugddromen werkelijkheid: het Louvre met de Mona Lisa, de Eiffeltoren, de Champs Elycee en Montmartre met zijn kunstenaars.

Mohsen glimlacht, slaat spontaan zijn arm om me heen en zegt: “Ik ga nu voor mijn volgende droom!”

 

verwante artikelen

2 Responses

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *