Oorsprong discriminatie begint bij een beperkte geest…

Oorsprong discriminatie begint bij een beperkte geest…
Mijn eigen verhaal nog een keer verteld…(ter inspiratie wellicht) Waar begint discriminatie?

discriminatie vooroordeelaNiemand wil ‘anders-zijn’. We willen allemaal bij de groep horen. Ik wilde ook bij het gezin horen waarin ik geboren ben. Toch ontdekte ik al heel jong dat ik ‘anders’ was. Anders dan mijn broers. En ook daar vond al de eerste discriminatie plaats. Echt serieus werd ik niet genomen, mocht huishoudelijk werk doen. Deed dat overigens met heel veel plezier. Versierde graag de tafel en dekte bij zon- en feestdagen de tafel extra mooi. Dit leidde hooguit tot wat hoongelach en flauwe grappen van mijn broers.

Plaats in het gezin – begin van discriminatie

discriminatie vooroordeelaNiet passen binnen het plaatje. Wat was dan het plaatje? Een arbeidersgezin van 10 kinderen. Zelf was ik nummer 7 in de rij van 10. Na mij kwam mijn zus die stoerder en sterker was dan ik. De anecdote vertelt steeds hetzelfde verhaal: Ik huilend onder de boom en mijn zus in de boom. “Kom er nu uit, zo meteen val je nog!” was mijn reactie.
Die stoere zus was lange tijd mijn maatje. We deelden alles met elkaar, totdat ze vaste verkering kreeg. Eigenlijk waren we twee handen op een buik. Die verkering verstoorde dat helemaal. Waarom? Ik zag haar partner niet zitten. Vond hem niet passen bij mijn zus. Wellicht was ik gewoon jaloers dat hij mijn plek naast haar innam. Dat gebeurde ook natuurlijk. Later bleek hij een echte homohater te zijn. Zijn haat verpakte hij in kleinerende opmerkingen en mijn partner aanspreken als vrouw.

Vriendinnen kwamen en gingen – meteen discriminatie ‘niet voldoen aan…’

Wanneer je bij de groep wilt horen, neem je de waarden en normen van de groep over. Binnen het gezin (de eerste groep in ons leven) was er de ‘hetero-norm’ van ‘doe maar normaal’. Daarnaast ook het adagio ‘je leeft om te werken!’ . Binnen die context groeide ik op. Daarbinnen voelde ik me ook verloren. Herkende me niet in de hetero-norm en deed er alles aan om die wel het erkennen. Hoe? Ik zocht een vriendin. Opvallend mooie vrouwen verschenen op toneel. Mijn moeder zag ik argwanend naar de handen kijken van mijn liefjes. “Ze hebben geen werkhanden, jongen!” zei mijn moeder regelmatig tegen me. Dat duidde erop dat zij haar potentiele schoondochter bekeek vanuit haar bril ‘je leeft om te werken’. Dit waren dus geen werkmeisjes. Teveel luxe meisjes en daar kon ik niet gelukkig mee worden.

Nafluiten gaf het signaal – teken van discriminatie?

discriminatie vooroordeelaOp een zondagavond nam ik afscheid van mijn ballerina op het station in Tilburg. We stonden intens te kussen toen jongens naar haar floten. Het gaf echter een vreemde reactie bij mij. Ik voelde een erectie opkomen…..waarom in hemelsnaam?
Daarna ging het kwartje snel rollen. Ik was ‘anders’ en moest daarvoor uitkomen naar mezelf. Maar hoe? Hoe kon ik mezelf zijn in een homo-vijandig milieu waar grappen en grollen gemaakt werden over ‘mietjes’/flikkers. (scheldwoorden van die tijd)

Sexuele ontwaking

Al vroeg was ik sexueel ontwaakt. Door mijn incestervaringen binnen het gezin werd ik geconfronteerd met lust en macht. Macht die misbruikt werd door dreigementen. “Hier doe jij je mond niet over open, heb je dat begrepen!”
Maar ik merkte ook al jong dat de oudere broers mij zagen als een ‘oefenpersoon’ omdat ze met hun meisje dat nog niet konden doen. Het merkwaardige was dat ik tot mijn 12e jaar werkelijk gedacht heb dat in elk gezin dit plaats vond: oudere broers oefenen op jongere broers.

Sexualiteit als probleem ervaren – discriminatie in de dop

discriminatie vooroordeelaEn dan op mijn 12e levensjaar vertelde ik mijn ervaring aan een klasgenoot die ook oudere broers had. “Wat doen ze dan met jou?” vroeg hij. En ik antwoordde zeer gedetailleerd wat er zoal gebeurde. Daarop antwoordde hij: “Getver, smeerlap….” En hij fietste weg.
Als aan de grond genageld stond ik daar. Nu had ik dus wel echt een probleem. Met wie kon ik dat bespreken als 12 jarige? Met de priester in het dorp. Die reageerde echter zo vol nieuwsgierigheid dat ik bang werd van zijn vragen. En zeker ging ik niet in op zijn verzoek om naar de pastorie te komen om er eens rustig over te praten. Er hing een angst en spanning boven zo’n bezoek. Ben dan ook niet gegaan.

 

 

Studeren – kennis verzamelen

Vroeg ging ik weg uit dit milieu. Was 16 jaar toen ik naar het internaat ging om de opleiding tot onderwijzer te kunnen volgen. Er was geen studieklimaat thuis. Dit gaf me de mogelijkheid om ‘uit te vliegen’, mijn eigen weg te vinden.
Wat heb ik me daar eenzaam gevoeld de eerste zes maanden. Wilde het liefst terug naar huis. Voelde echter dat het dan wel een stap terug was in mijn proces.

Hier maakte ik kennis met een andere kijk op sexualiteit. Tijdens mijn studie ontmoette ik de eerste echte homo’s. Het waren geen enge mannen die je in bosjes willen trekken. Het waren mannen zoals ik. Wel viel me op hun belangstelling voor kunst, cultuur en verfijning. Iets waar ik mijn hele leven al belangstelling voor had.
Het proces van zoeken naar je identiteit begon. Durven staan voor wie je ‘ten diepste’ bent. Later bleek dat dit hele proces mij ook gevormd heeft als therapeut. Niets vind ik dan ook vanzelfsprekend.

Uit de kast komen – discriminatie overal om me heen

discriminatie vooroordeelaHet process van erkenning van jezelf, jezelf accepteren, is een individueel proces. Ieder ervaart dit op een eigen manier. Mijn manier was merkwaardig. Ik stelde mijn vrienden voor aan mijn ouders alsof er niks aan de hand was.
Dan komt de eerste serieuze vriend – en later partner – in mijn leven. Ik wil vol trots Peter-Jan aan mijn ouders voorstellen. Op de avond dat ik alleen naar mijn ouders reed, had ik de tekst goed in mijn hoofd.
Het liep echter anders. Mijn moeder begon meteen met de vraag of ik wilde kiezen. Kiezen tussen haar en die ‘vreemde gast’.
Die keuze was onrealistisch. Ik wilde immers niet met mijn moeder gaan samenwonen. De avond eindigde voor mij in een drama met haar opmerking: “Ik had nog liever dat je kanker had…!”

 

Beperkte geest schept een beperkt leven

discriminatie vooroordeelaTerugkijkend kan ik het haar niet kwalijk nemen. Ze wist niks over homosexualiteit. Hooguit wat haar door de kerk was voorgehouden: onnatuurlijk gedrag.
Mijn moeder had een intens contact met de buren: boeren mensen. Weinig kennis, hooguit veel levenservaring. Die werd echter niet altijd gedeeld, de algemene norm was standard. “Over moeilijke dingen sprak je niet” zei eens een buurvrouw tegen me. Juist op het moment dat ik hoorde dat ze een homo-neef had.  Met die neef had ik contact en we zaten samen in een werkgroep ‘Kerk en homosexualiteit’.
Vanuit die achtergrond begreep ik vele jaren later de opmerking van mijn moeder wel. Ze wist zich geen raad. Wanneer ze nu over een ziekte van mij had kunnen praten, ging het haar makkelijker af. Maar dit onderwerp was een brug tever!

Kom naar Brabant

Mijn vriend woonde in het Westen (Noordwijkerhout). Zelf was ik als onderwijzer werkzaam in Oosterhout en had daar een eigen appartement. Ik vond het fijn wanneer mijn partner werk zou zoeken in Brabant omdat ik elk weekend nog studeerde aan de hogeschool in Tilburg.
Hij vond dat een goed idee en solliciteerde naar banen in het onderwijs in Brabant. Op een dag werd hij aangesteld aan een katholieke basisschool in Ammerzoden.

Ammerzoden: discriminatie voelbaar

discriminatie vooroordeelaDaar begon de echte discriminatie voelbaar te worden! Eenmaal aangesteld, had het bestuur van horen zeggen, informatie over de nieuwe leerkracht. Hij zou samenwonen met een man in Hank, waar we inmiddels naar verhuisd waren. We hadden samen een dijkhuis gekocht.
Op zich was daar ook een heel discriminerend proces aan vooraf gegaan. De bankdirecteur wilde immers geen hypotheek verstrekken aan twee mannen. “Dergelijke relaties zijn onbetrouwbaar en niet solide” had hij gezegd tegen een van zijn medewerkers. Die medewerker werd onze beste vriend voor meer dan 30 jaar!

Negatieve infiltratie – discriminatie van de homo-leraar

Terug naar Ammerzoden. Men wilde mijn partner uiteindelijk geen aanstelling geven, maar de papieren waren getekend. Juridisch konden ze niet meer terug. Ze probeerden zijn leven onmogelijk te maken door aan alle kanten problemen op te werpen.
“Ouders zullen het niet op prijs stellen dat hun kinderen les zouden krijgen van een homo….dat zou de kinderzielen kunnen infiltreren op een negatieve manier!” was de reactie van het schoolbestuur.

Ouders op de barricade tegen discriminatie

Dit discriminerend oordeel kwam bij de collega’s terecht. Enkele collega’s spanden samen met de ouders en er werd een avond belegd. Een avond waarop gestemd zou worden over het welzijn van mijn partner. “Mag hij wel of niet onderwijzer blijven aan de katholieke basisschool in Ammerzoden?”
Ik hoorde daarvan en eiste van het schoolbestuur dat er een goede inleiding die avond gegeven zou worden. Uiteindelijk stemden ze toe in een voordracht van prof. dr. W. Sengers. De autoriteit op het gebied van ‘bespreekbaar maken van homoseksualiteit’.
Die avond liep uit op een massaal support aan mijn vriend, maar ook een wegsturen van het schoolbestuur.

Wie informatie heeft, heeft macht

discriminatie vooroordeelaGebrek aan informatie leidt vaak tot afwijzing, tot uitsluitsel. Dit kan voorkomen worden door de juiste informatie op de juiste plek te geven. En veel hoort thuis bij de ouders. Ouders dienen grenzen te verleggen naar hun kinderen. Niet door de kinderen oogkleppen op te geven maar juist uit te dagen door verder te kijken dan hun neus lang is.

 

Wat een boer niet kent….discriminatie ligt op de loer

“Wat een boer niet kent…” is nog steeds actueel. Jammer! Juist het verleggen van grenzen vergroot je binnenwereld. Mensen die veel reizen, veel lezen en zich breed laten informeren, staan opener in het leven.

Fenomeen Geert Wilders

Wanneer je nu echter alleen dat leest wat je oordelen bevestigt, kom je niet veel verder. Alleen katholieke boeken (ja, die bestaan nog steeds) lezen, helpt je niet veel verder. Ook confronterende lectuur kan je aan het denken zetten. Ik heb dat gemerkt toen ik dook in het leven van Geert Wilders. Als kind zo enorm gediscrimineerd en afgewezen omdat hij Indische ouders had. Zijn oordeel naar andere culturen is nu te begrijpen. Allesbehalve goed te praten. Hij heeft zich echter vastgebeten in de Marokaanse cultuur en richt alleen daar zijn pijlen op. Kortzichtigheid noemen we dat!

Verscheidenheid geeft kleur aan het leven – geen discriminatie tot gevolg

discriminatie vooroordeelaWanneer we allemaal hetzelfde zouden doen, denken, zou de samenleving erg eentonig worden. Ook dan zal men zoeken naar zondebokken, want dat is de essentie van discriminatie.
Het ligt altijd aan die ander, wanneer het slecht gaat in de economie. “Die buitenlanders pikken onze banen in!” of “Er zijn andere kandidaten die een gezin te onderhouden hebben, vandaar onze keuze!” hoorde ik eens toen ik afgewezen werd voor een baan als onderwijzer. Ik was alleen en zou echt wel een plek vinden.

 

Hoera, een homo!?

discriminatie vooroordeelaNa de hele affaire in Ammerzoden kon mijn vriend blijven werken. Hij kreeg zelfs een vaste aanstelling. Toch was de werksfeer kapot omdat enkele collega’s wel achter het schoolbestuur stonden.
Hij trok een les uit deze ‘afwijzing’ en ging kijken wat hij nu echt wilde met zijn leven. Moest hij blij zijn om homo te zijn? Was het een ramp dat hij homo was? Door zelfinzicht, therapie kwam hij tot de conclusie dat een ander doel zijn weg was.
Hij ging ontspanningstherapie en natuurgeneeskunde studeren en samen zouden we na zijn studie een centrum openen. Dat is ook gebeurd. Het eerste ‘alternatieve centrum’ in het Land van Altena (Dussen – Hank).

Davidsster als symbool

Leef het levenMijn Joodse vriendin Gerdi Preger gaf me op een dag een Davidsster. “Jij bent jouw strijd aan het strijden en wanneer je denkt zonder discriminatie verder te kunnen, geef dan de ster door aan iemand die het symbool kan dragen!”
Nu 40 jaar later weet ik dat de Davidsster inmiddels tientallen keren is doorgegeven. Wanneer ik de Davidsster nu zou hebben, ken ik diverse mensen die ik de ster zou willen geven. Ter ondersteuning en hoop voor het eigen proces van diversiteit. Het process waarbij alles draait om ERKENNING en ACCEPTATIE van JEZELF.

Zou jij de Davidsster willen dragen?
Ten eerste: ‘Wat in jezelf mag geaccepteerd worden?’
Het beste jaar ooit-loekknippels articleTen tweede: ‘Wie wil je ten diepste zijn?’
Ten derde: ‘Heb je het idee dat jij jouw levensdoel nastreeft?’
Om tenslotte te concluderen dat we allemaal de ster kunnen dragen. We hebben allemaal nog onaffe delen die geheeld mogen worden. Die heling krijgt een extra power wanneer je dat samen kunt doen  met iemand die dit proces al eens heeft doorleefd.

verwante artikelen

Overall
5
Sending
User Review
0 (0 votes)

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *