Je verhaal vertellen 5

Je verhaal vertellen – storytelling (wil je ook geinterviewd worden door Loek?)

Je verhaal vertellen – Storytelling
In elk verhaal hoor je lief en leed, maar vooral veerkracht! Wat zijn jouw levenslessen?

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijn

 

Deze keer begin ik met een gedicht van Rick van der Made.
Het belang van je verhaal vertellen zal duidelijk worden n.a.v. dit gedicht van Rick, een oud-student van me en nu gevierd dichter.
Jouw verhaal vertellen kan anderen troost bieden, maar ook een les aanreiken.

 

Gedicht van Rick – ik zag een kind

Ik zag een kind dat eenzaam zocht
naar het dichten van zijn ziel
Ik herkende het meteen
van toen ik zelf naar de aarde viel

en doelloos liep te zwerven
zonder reden van bestaan
zonder weten wie te zijn
soms zonder verder durven gaan

Misschien dat het zijn zielsgat vult
met vechten, ruzie of gespijbel
met stoer doen of met stommiteit
met inbraak en veel heibel

met bomgordel of zelfhaat
met spot en razernij
met crack of spuit of levenslang
of met oplichterij

Toen het kind plotsklaps bleef staan
zijn blik de mijne kruiste
zag ik zijn toekomst en bestaan
en een zoektocht zonder vuisten

Ik zag een uitgestoken hand
zag zijn waarden, zag zijn liefde
hoe zijn aura goud gerand
ziel en lucht doorkliefde

Zoek maar verder, sprak ik zacht
Je vult, je valt, je voelt verdriet
Maar met gevoeligheid als je kracht
Ligt ook veel moois nog in ’t verschiet

Met een licht verholen lach
met ogen die maar staarden
wist ik dat het kind mij zag
als kind al vallend naar de aarde

Vorige: Ralph Joling | ProfieLHBT+

Elk mens heeft een boeiend verhaal –  je verhaal vertellen

 

Elk mens heeft een boeiend verhaal en het is zo belangrijk dat we verhalen blijven vertellen. Anderen kunnen zich erin herkennen en je bouwt herinneringen op.

Soms zijn het trieste verhalen, waargebeurde verhalen of een verhaal dat je zelf weer gehoord hebt. De laatste tijd komen nogal wat jeugdherinneringen boven, soms komisch, anderen weer heel triest en beangstigend. “Kon ik dan nooit mezelf zijn als kind?”
“Jawel, de momenten in het kippenhok waren heilig, daar had ik mijn schooltje!”|
Ik was 8 jaar en speelde ‘meestertje’, waarbij ik mijn lievelingsleraren copieerde en waar ik tevens als ‘opvang’ voor de buurkinderen funktioneerde. Soms waren er wel 14 kinderen in mijn school. Ik had er mijn handen vol aan.

Dansen of sterven – je verhaal vertellen

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijnAfgelopen week zag ik een documentaire over de Syrische balletdanser Ahmad Joudeh, die in zijn nek een tattoe had staan: dansen of sterven. (dance or die)
Op de vraag waarom hij dat gedaan had, antwoordde hij: “Ik liep groot gevaar in Syrie en was bang opgepakt en vermoord te worden door IS, zeker omdat ik alleen maar wil dansen in het leven”.

Maar dan nog: “Waarom die tattoe?” Zijn antwoord verbaasde me en maakte me woest: “Wanneer ik opgepakt zou worden door strijders van IS en ze zouden me willen onthoofden, dan zagen ze mijn laatste wens: dansen of sterven!”
Hoe ver zou ik willen gaan met mijn laatste levenswens?

Amsterdam Historisch Museum – storytelling

Jaren geleden liep ik met Peter-Jan in de Kalverstraat in Amsterdam toen onze aandacht werd getrokken door een affiche over ‘homo-vervolging door de eeuwen heen’.Laten we daar eens gaan kijken. En even later stonden we oog in oog met ons eigen verleden. Op de tentoonstelling werd de video-registratie weergegeven van de documentaire over het leven van ons. De titel van die documentaire luidde destijds “Hoera, een homo!?”

De gespeelde documentaire vertelt het verhaal van Peter-Jan en mij over zijn periode in Ammerzoden. Een klein dorp onder de rook van ‘s-Hertogenbosch. Ik had een onderwijsbaan in Oosterhout en Peter-Jan wilde graag ook in Brabant aan de slag zodat we in ons net verbouwde dijkhuis konden samenwonen.

Ammerzoden…ik ga je het verhaal vertellen

Hij solliciteerde in Ammerzoden aan de katholieke basisschool en kreeg de baan. Na drie weken werd hij opnieuw bij het bestuur geroepen omdat men iets gehoord had. “Is het waar dat jij met een man samenleeft in Hank?”

Dit bevestigde hij. “Wat is de aard van jullie relatie?” vroeg de voorzitter van het schoolbestuur. Peter-Jan daagde hen uit om het woord ‘homo’ te noemen. En uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: “Bent U homosexueel? Dan kunnen we U die aanstelling niet geven want wij kennen onze pappenheimers en het zal hier door de ouders nooit getolereerd worden. Blijf op Uw school in Noorwijkerhout want daar is men meer vrijdenkend dan hier.

Wat moet ik doen? Je verhaal vertellen en eerlijk blijven!

“Wat moet ik doen?” vroeg hij me toen hij aangeslagen thuis kwam.
Een goed vriendin van ons lag op sterven  en we brachten in het weekend een bezoek aan haar. “Loop nooit weg voor je problemen, want door ze aan te gaan, word je alleen maar meer mens!” waren de wijze woorden van Lies.

En dat deden we beiden. Peter-Jan ging in Ammerzoden werken maar de werksfeer werd aan alle kanten negatief beinvloed omdat hij toch – tegen de wil in van het bestuur – niet had bedankt voor zijn baan, maar juist vol overgave aan zijn job was begonnen.

Hij ging op huisbezoek en liet ouders hun verhaal vertellen. Hij luisterde naar het verhaal van het kind en kon op die manier eenbetere leerkracht zijn in de klas. Dat zagen de ouders en dat zagen ze ook aan het blije kind die elke dag zingend naar school ging.

Volkstribunaal in Ammerzoden

Toch brak de hel los toen het bestuur via de oudercommissie besloten had om een openbare vergaering uit te schrijven waarbij de ouders over het ‘lot van Peter-Jan’ mochten beslissen.
1. Mag hij blijven?
2. Moet hij weg?
De uitslag was overrompelend positief. En toch wilden de bestuursleden zich er niet bij neerleggen en zouden de thuisblijvers van de openbare vergadering alsnog benaderen. De uitslag viel nog meer mee: 98% vond dat hij per onmiddellijk een vaste aanstelling moest krijgen, zo tevreden was men over zijn aanpak binnen de klas.

Een brug tever!

Zo zou Peter-Jan elke dag naar Ammerzoden rijden: vlak voor het dorp kon hij afwijken en niet de brug overgaan maar terugrijden naar Hank. Elke dag dacht hij: “Zal ik hier afslaan, want wat hangt me vandaag weer boven het hoofd?”

Meer dan twee jaar heeft hij het volgehouden. Toen knakte er iets in hem. Op aanraden van een vriend ging hij met een therapeut praten. Hij was geknakt maar niet gebroken!

Hij besloot om een studie in Hilversum te gaan volgen: natuurgeneeskunde. Daarnaast volgde hij de ontspanningscursus op basis van yoga. Jaren later gaf hij in de hele regio yogalessen. Hij was als een feniks uit de as herrezen en vond zijn essentie terug. Met als gevolg dat hij weer wist  waarvoor hij wilde leven.
Toch heeft deze periode een groot litteken nagelaten. Niet jezelf mogen zijn, afgewezen worden, nagefloten en gezien worden als tweederangs burger. Dat doet veel met een mens.

Hoera, een homo!? – je verhaal vertellen

Je kunt de titel op twee manieren lezen: Hoera, een homo! Dan ben je dus blij dat je uit durft te komen voor je geaardheid. Of “Hoera, een homo?” m.a.w. moet ik nu blij zijn dat ik een homo ben? Is het niet belangrijker dat ik me aanpas aan de normen van de samenleving waar geen plaats is voor een homo? Althans toen niet. Ik spreek nu over 1980.

Of is er niet zoveel veranderd door de jaren heen? We hebben toch veel weten te bereiken met het openstellen van het homo-huwelijk? Wat erfrecht betreft, is er toch meer gelijkheid? We mogen zelfs hand-in-hand lopen op straat? Of is het juist verstandiger om dat niet te doen? Het homo-geweld is er nog steeds. En elke dag worden er nog aangiften gedaan van discriminatie.

Je kunt de wet wel achter je hebben staan, maar daarmee heb je het denken in veel hoofden nog niet veranderd! Geloof speelt in sommige streken in Nederland en vooral in de rest van de wereld, nog een grote morele rol. En zolang mensen je met bijbelteksten als wetteksten om de oren slaan, verandert er niet veel in onze samenleving wat tolerantie betreft. Vanuit geloof heb je de overtuiging achter je staan en sta je sterk. Nou ja, sterk?!

Blijf je verhalen vertellen

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijnNa de Tweede Wereldoorlog geloofden veel mensen de verhalen niet van de overlevenden uit de concentratiekampen. “Zo erg kon het toch niet zijn! Dit is onvoorstelbaar, je hebt het toch overleefd!”

Onvoorstelbaar? Films en documentaires maar vooral de verhalen die nog steeds – al zijn de vertellers sporadisch aan het worden – verteld worden, zijn nauwelijks te bevatten. Daartoe zijn mensen in staat. Anderen vermoorden omdat die niet passen binnen het denkkader van dat moment. Toen waren het Joden, zigeuners, homo’s en politieke activisten.

 

Wie zijn het vandaag? Je verhaal vertellen

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijnWie zijn de mensen die nu vervolgd worden? Over welke mensen worden nu verhalen verteld? Worden die verhalen opnieuw niet geloofd? Blijf de verhalen herhalen totdat iemand in beweging komt. Alleen dan pas kan er uitzicht ontstaan voor mensen waar nu geen enkel perspectief voor bestaat. Moet ik ze noemen? Je kent ze allemaal vanuit het journaal, de dagelijkse praktijk, de ellende die elke dag over je heen uitgestort wordt.

“Oh, jij kijkt niet meer naar het wereldnieuws? Jij vindt het allemaal te pessimistisch?”
Dat is ook een manier om je ogen en oren te sluiten en je af te sluiten voor de buitenwereld. Welk verhaal wil jij dan vertellen?

 

 

Je verhaal vertellen

Jouw verhaal is zeker ook de moeite waard! Heb jij je verhaal al eens verteld tegen je kinderen, ouders, vrienden? Zij zijn nieuwsgierig naar jouw verhaal omdat in elk verhaal een kracht naar boven komt van overleven en strijdlust. Of ben je dat vergeten?

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijnJouw verhaal is een verhaal met ups en downs. Allemaal maken we pieken en dalen door. Het gaat er echter om wat we van die dalen geleerd hebben? Die pieken willen we meestal koesteren, vasthouden. Toch gaan die ook weer voorbij. In de dalen zit echter onze levensles. Wat ben je toen gaan doen? Wat heb jij je voorgenomen n.a.v. jouw dal? Dat is essentieel, daar draait het om.

Soms maken we wel drie keer dezelfde fout in ons leven. We leren er niks van. En wat doet dan ons systeem? De fout wordt als het ware in onze materie gestopt. We voelen het lichamelijk, pijn, ziekte. En meestal dan pas zijn we bereid om er naar te luisteren.

Mijn verhaal over vrijheid

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijnIn mijn dorp had ik nooit vrij kunnen leven. Ik zou altijd de zoon van Linnard blijven en van Pieternel Snelders. Daar hingen dan weer allerlei waarden en normen aan vast. “zo zou ik me moeten gedragen, wil ik geaccepteerd worden door de gemeenschap”.

Ik was echter ‘anders’. Voelde me ‘anders’. Dacht ‘anders’ dan mijn leeftijdgenoten in het dorp. Toen duidelijk was dat ik homo was, studeerde ik, kon ik me vrijmaken van de beperkende overtuigingen die er leefden binnen het dorp. Ik hoorde er niet langer bij. Mijn verhaal hoefde ik niet in het dorp te vertellen omdat onbegrip mij ten deel zou vallen.

Ver weg van het dorp, levend op het platteland in Frankrijk , herlas ik gisteren mijn therapieverslag uit 1992. De kern daarvan was: “Geen ondersteuning gekregen in mijn jeugd, noch van mijn vader, noch van mijn broers”

Opvallend echter vond ik dat er wel een vorm van ondersteuning was door mijn twee zussen en mijn moeder. Vanuit de vrouwelijke lijn was er wel degelijk aandacht voor mij. Wat hield die aandacht echter in? Ik was er voor hen, luisterde naar hun verhalen en hielp in het huishouden daar waar het mogelijk was. Mijn oudste zus zei me jaren gelden nogeens: “Nu pas begrijp ik waarom jij vanaf de middelbare school elke dag naar mij kwam…je voelde je niet veilig thuis!” Mijn zus was destijds getrouwd en had een jong gezin. Ik was zo gelukkig daar. Mocht mezelf zijn, wat dat op dat moment ook betekende.

Bewondering – je verhaal vertellen

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijnDestijds was ik een grote fan van Willem Nijholt, was zelfs heimelijk verliefd op hem. Mijn zus maakte voor me de eerste glamourfoto die ik naar Willen zou sturen.
Vlak daarna leerde ik mijn grote liefde Peter-Jan kennen. Maar toch, zij deed het en stond achter me. Veroordeelde me niet. Heel vaak heb ik gedacht dat een homo-kind zich veilig zou voelen in haar gezin. Ze kreeg vijf kinderen en geen van hen bleek homo te zijn. Toch zou ik elke homo zo’n begripvolle moeder toewensen.

Bewonderd-worden hoort tot een van de twaalf basisbehoeften van de mens. Je wordt niet alleen geaccepteerd, begrepen, aangemoedigd, maar ook bewonderd om wie je ten diepste bent.
En dat verhaal van de bewondering mag doorverteld worden. Vol trots. De wereld mag over jou horen en zeker wanneer je een plek gevonden hebt waarbij je de dingen doet vanuit je hart, luisterend naar je ziel. Want alleen je ziel weet wat goed voor je is. En je hart zal vanuit verbinding met anderen, waarbij affectie voorop staat, totaal leven.

Wat is jouw verhaal? Je verhaal vertellen

je verhaal vertellen-kwetsbaar durven zijnHeb jij jouw verhaal al eens verteld? En hoe werd erop gereageerd? Heb je het gevoel dat jouw verhaal niet verteld mag worden omdat het te pijnlijk is? Dan vergis jij je in het helingsproces dat door het vertellen kan ontstaan. Joden die na de oorlog hun verhaal konden vertellen, konden sneller weer meedoen in de samenleving. Juist de joden die zich terugtrokken in hun trauma, leden na de oorlog tot het einde van hun leven enorm. De oorlog was niet uit hun lijf verdwenen.

Jouw verhaal verdient het om verteld te worden. Kun je het op dit moment nog niet aan iemand kwijt, weet dan, dat ik op jouw verhaal wacht. Stuur het me toe. Ik wil al die verhalen lezen. Juist in jouw verhaal zit ook weer een levensles voor mij en ik wil altijd blijven leren.

 

Je verhaal vertellen –  Op de koffie bij Loek….

Een mooie voorbeeld rondom ‘story-telling’ zijn mijn interviews die ik wekelijks plaats op Facebook en op LinkedIn. Allerlei mensen laat ik hun verhaal vertellen en ik zoek naar de drijfkracht en de veerkracht van die persoon in zijn verhaal.

Boeiende mensen komen voorbij. Misschien heb je al enkele interviews bekeken? Wanneer je tijd hebt, moet je toch eens kijken: je ziet oud-studenten van me, bekende Nederlanders, artiesten, schrijvers, programma-makers voor televisie. Allemaal hebben ze hun verhaal.

En elk verhaal is de moeite waard om verteld te worden. Er zitten levenslessen verscholen in jouw verhaal.
Graag zou ik jou ook willen interviewen, hoewel ik nu al weken volgepland zit. Mocht je belangstelling hebben omdat , jouw verhaal ook de moeite waard is, laat het me dan weten.
loekknippels@het-ihc.nl

 

 

 

Related Post
Relatietherapie

Relatietherapie Wat is relatietherapie? Een moment om stil te staan en de balans op te maken van je relatie. Welke Read more

Vooringenomen opmerkingen geven je een verkeerde smaak in de mond!

Vooringenomen opmerkingen geven je een verkeerde smaak in de mond! Wanneer hoorde jij vooringenomen opmerkingen en van wie? Het is Read more

Vooruitblik kan niet zonder terugblik!

Vooruitblik kan niet zonder terugblik! Heerlijk met familie en vrienden van het kerstdiner genoten? En was het allemaal pais en Read more

Diagnostisch model op de helling? Kind mag weer kind zijn!

Diagnostisch model op de helling? Kind mag weer kind zijn! Wordt het tijd dat het diagnostisch model op de helling Read more

6 Responses

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *