Het onmogelijke mogelijk maken

Maak het onmogelijke mogelijk! Hoe doe je dat?

 Het Onmogelijke Mogelijk Maken!

Mijn lief zei onlangs tegen me: “Jij maakt het onmogelijke mogelijk in je leven. Dat betekent dat jij het geheim van het proces kent….wat is dat geheim?” Het onmogelijke mogelijk maken: hoe doe je dat?

Hij had mijn hele levensverhaal gehoord en vroeg steeds opnieuw: “Hoe kwam je uit die benarde situatie, wat deed je om het onmogelijke mogelijk te maken?” En zo ontstond dit artikel omdat ik door erover te vertellen, inzag dat hier een les ligt voor ons allemaal.

Onhaalbaar

Aan het einde van de basisschool zei het hoofd van de school tegen me dat ik niet naar de middelbare school kon: “Dat is onhaalbaar, onuitvoerbaar en uitgesloten in jouw situatie!”

Daar stond ik dan. Als aan de grond genageld. Ik zag mijn toekomst in rook opgaan. Mijn droom was immers om onderwijzer te worden. Deze droom werd gesmoord door de pertinente opmerking van het hoofd. Hoe kan ik het onmogelijke mogelijk maken met zo’n tegenwerking?

Huilend liep ik naar huis. Luisterend naar een stemmetje in mij: “Ga niet bij de pakken neerzitten, je gaat gewoon toelatingsexamen doen!”
En dat deed ik. Destijds bestond de CITO toets nog niet maar moest men een toelatinsexamen doen. Ik slaagde en liet de brief met de toelating aan het hoofd zien. Een licht overwinningsgevoel had meester van me gemaakt. Hij antwoordde daarop: “Toegelaten wil niks zeggen, volhouden en afmaken, daar gaat het om!”

Met deze trap na, begon ik aan mijn middelbare school. Het eerste jaar moest ik overdoen. Ik weigerde te geloven dat het hoofd gelijk had. En daarna lukte alles me, weliswaar door intensief te studeren. Ik kreeg het bepaald niet op een presenteerblaadje aangereikt.

Compassie – het onmogelijke mogelijk maken

Na de toets voor de vervolgopleiding tot onderwijzer kreeg ik als reactie mee: “Hij beschikt over de nodige compassie – invoelvermogen – en het zal hem daardoor lukken!”

Opnieuw een hobbel genomen. Trots en vol overtuiging stapte ik mijn eerste eigen klas binnen in Berkel-Enschot. Mijn onderwijsvisie was verfrissend. Kinderen leren zelf na te denken was mijn uitgangspunt. Daarnaast wilde ik de ouders bij het onderwijs betrekken. Dit tot ergernis van mijn directeur. Hij vond me nogal een uitslover. Dit leidde na een jaar tot mijn ontslag. “We kunnen niet samen door een deur” was zijn opmerking. “Jij wilt het onmogelijke mogelijk maken en dat kan niet binnen mijn school!”

Verslagen?

Verslagen? Neen, alleen maar meer gegroeid in mijn  innerlijke kracht en overtuigd dat het anders moest in het onderwijs. Mijn sollicitatie in Oosterhout aan De Wingerd zal ik dan ook nooit vergeten. Nu wilde ik het onmogelijke mogelijk maken door meteen met de deur in huis te vallen. Mijn onderwijsvisie wilde ik op tafel leggen en  men kon dat bevestigen of ontkennen. Ik wilde geen concessie doen. Tot mijn grote verbazing zei men JA tegen mij.

Wederom voelde ik de innerlijke kracht: het onmogelijke mogelijk te maken door moed te tonen. Naast moed liet ik mijn compassie zien en mijn geduld. Hoewel geduld?

Nieuwsbrief Werken aan Innerlijke Vrede

In de Nieuwsbrief van Piet van der Pluijm las ik een mooi citaat: “Zelfcompassie helpt je om het hoofd te bieden aan moeilijkheden in het leven, omdat  het je in staat stelt jezelf te troosten en in het moment te blijven, met een open blik, vriendelijk voor jezelf en anderen, zonder te worden meegesleept door emoties”.

 

In de nieuwe werksituatie liet ik me dan ook niet meeslepen door emoties. Ik werkte vanuit mijn visie, ondersteund door mijn directeur die me op handen droeg. Daarnaast waren het de ouders van de kinderen die zagen dat ik bij elk kind het onmogelijke naar boven haalde door met compassie, geduld en moed te werken aan de mogelijkheden van het kind. De individuele talenten kwamen naar boven en heel vaak heb ik gehoord: “Hoe wist U dat mijn dochter dit in zich had?”

Mijn drijfveer bleef: ‘ het onmogelijke mogelijk maken’ .

 

“Ik heb het voor onmogelijk gehouden…, maar jij maakt het onmogelijke mogelijk!”

Nogal wat ouders zagen niet echt hun kind. Ze waren vooral bezig om het kind te pushen om het beste en hoogst haalbare naar boven te halen. Daar stond ik totaal anders in. Voor mij stond het geluk van het kind voorop.
Het liefst zag ik een stralend kind, vol verwondering de wereld inkijkend. Niet een kamergeleerde die thuis opgezweept werd om meer en meer te lezen, harder te werken zodat het kind zou uitblinken in de klas. Juist deze kinderen konden op mijn compassie rekenen omdat ik ze zag wegkwijnen.
Nauwelijks levensvreugde. En het vervelende is, zoveel jaar later, dat juist deze kinderen het nauwelijks volhielden in de samenleving. Ze haakten af, raakten overspannen, onderbraken hun studies en werden depressief.
“Ik heb het echt voor onmogelijk gehouden dat U mijn zoon zo vrij liet en dat hij juist daardoor zijn talenten ontdekt heeft. Ik had de moed allang opgegeven” zei een ouder toen duidelijk werd hoe talentvol haar kind was.

Waarom geen friettent?

Jaren later wilde ik met mijn partner een bewustwordingscentrum beginnen in een klein dorp aan de rand van de Biesbosch. In Hank verscheen Centrum Plein. Niet zonder slag of stoot. De bank wilde geen hypotheek verstrekken voor de nieuwbouw.

Uiteindelijk zei een bankman – nadat ik inmiddels al zes keer was afgewezen door banken: “U bent zo enthousiast over het centrum dat U wilt bouwen. Wanneer U mij nu een hypotheek had gevraagd voor een friettent, had ik die U onmiddellijk gegeven, want ik ben ervan overtuigd dat het een succes gaat worden. Alleen een bewustwordingscentrum zegt me niks, is teveel risico voor de bank!”

Ben ik bij de pakken neer gaan zitten? Wetende dat het onmogelijk leek, stapte ik met nieuwe energie bij een particuliere investeerder binnen. Na een uur was alles rond. Het centrum werd gebouwd en het was een succes. Weer het onmogelijke mogelijk gemaakt!

Geduld is niet mijn sterkste eigenschap

Tijdens mijn werk in Hank kwam er een extra praktijkruimte achter in de tuin te staan. Het kreeg de naam: Balsemien. Een bloem die vooral staat voor ongeduld. Toch heeft juist die bloem mij dagelijks herinnerd aan mijn proces.

“Geduld betekent dat je kunt wachten tot de tijd rijp is, tot de appel valt, tot de ware liefde komt, tot de muis uit zijn hol piept, tot de file is opgelost zonder dat je jezelf opwindt. Dan ben je in staat je geest stationair te laten draaien en het leven zijn werk te laten doen” aldus Lisette Thooft.

Het is dan ook belangrijk om ‘het leven zijn werk te laten doen’, want zoals veel wijzen zeggen “het leven is wijzer dan wij”. Het leven weet wat belangrijk voor ons is en stelt ons vaak op de proef. Wanneer we de beproeving kunnen doorstaan, zijn we blijkbaar in staat om het nieuwe te kunnen omarmen.

Kasteel de Molensteen

Zo noemde een goede vriend ons kasteel in Bourgondie, dat  uiteindelijk door de bank openbaar werd verkocht nadat we de financiering voor de renovatie niet rond kregen.
Het onmogelijke mogelijk maken, was hier dan toch niet gelukt! Of juist wel, maar zag ik de ontwikkeling niet, die door dit verlies op ons pad kwam. Van alles hadden we uit de kast getrokken, niks hielp en er was geen perspectief.

Waakzaam wie je aantrekt

Dan trek je op zo’n moment ook charlatans aan, mensen die goed bedoelde adviezen komen geven die niks voorstellen, laat staan een nieuw perspectief opleveren. Wanneer jezelf diep in de put ziet, zie je het licht niet of je moet naar boven kijken.
Tagore verwoordt dat zo prachtig: “Voor wie wachten kan, zal alles zich openbaren. Je dient wel de moed hebben in het donker niet te ontkennen wat je zag toen het licht was”.
Die moed kwam stap voor stap terug. Soms met een schop onder mijn kont, zo van: “Kom op, jij hebt je levenlang het onmogelijke mogelijk gemaakt, laat je nu niet kisten!”

Dankbaar voor de les in geduld

Jaren later, nu wonend in de Dordogne, stroomt het weer. Er is energie, er zijn plannen en er gebeurt van alles. Het hele leven staat ‘even’ op zijn kop. Na 45 jaar een relatie gehad te hebben, besluiten we samen om los van elkaar ons eigen spoor te gaan volgen. Dat levert natuurlijk ook verdriet op om dat het uiteindelijk niet gelukt is om elkaar te blijven inspireren. Dat was immers onze huwelijksgelofte: “We blijven bij elkaar zolang we elkaar kunnen inspireren”.
Een nieuwe fase breekt aan. Een fase waarbij het er opnieuw om gaat om het onmogelijke mogelijk te maken.

Weer een eigen centrum?

Wat is op dit moment dan het onmogelijke in mijn leven? Een eigen centrum, woon-werkplek voor retraites en verdieping rondom bewustwording (uit de droom ontwaken) om de werkelijke droom van je leven waar te maken. En daarbij wil ik anderen mensen, samen met enkele collega’s, ondersteunen in het tweeledig proces:

  1. Wat is je persoonlijke DRIVE, je droom, in je leven?
  2. Hoe komt het dat je die droom nog niet waargemaakt hebt: wat blokkeert jou in je leven?

Ik besef nu meer dan voorheen dat ik mijn geduld mag beoefenen om dit centrum geboren te laten worden op een organische manier.

Centrum voor de Nieuwe Tijd

Dit centrum voor de Nieuwe Tijd is een woon-werkplek voor enkele mensen. Gelijkgestemde mensen die diep in hun hart de wereld een stukje mooier willen maken. Voor mensen die beseffen dat GELUK en LIEFDE de twee belangrijkste pijlers zijn waarop ons leven drijft. Ook hierbij telt het onmogelijke mogelijk maken, wat anderen er ook van mogen vinden!
Een leven voor anderen, een leven waarbij jezelf centraal staat.  Vanuit je compassie en moed, geduld, het onhaalbare haalbaar maken. Naast het onuitvoerbare uitvoerbaar maken om niet uitgesloten te worden maar juist opgenomen te worden in de samenleving. Waarbij je als Nieuw Mens weer een inspiratiebron bent voor anderen. De mens bestaat namelijk dankzij zijn medemens.

We hebben elkaar nodig

Wetende dat we elkaar nodig hebben, zoek ik mensen rondom me die geloven in die andere, betere, meer bewuste wereld. Mensen die de handen uit hun mouwen willen steken om samen met mij zo’n centrum vorm te geven. Een plek waar we samenwonen – ieder heeft een eigen woonplek – maar samen leiden we het centrum. Een plek waar anderen zich komen laven en laten inspireren om in contact te komen met de eigen droom (drive).

Vanuit deze plek zwerven de mensen uit over de wereld  (zie ook Terra Nova in Frankrijk) en vormen zij nieuwe inspiratiebronnen voor anderen. Het wordt als het ware een ‘doorgeef-bewustwording’ waarbij geluk en liefde centraal staan.

Geluk en liefde centraal?

Geluk omvat zoveel meer dan kleine persoonlijke momentjes. Ook geluk met je gezondheid, je partner, vrienden, omgeving. En uiteindelijk je ‘bestemming’ gevonden te hebben, is puur gelukmakend.
Liefde is de verbindende kracht tussen mensen en dieren en natuur. Zonder liefde gedijt niets. En er zal hard en vanuit het hart gewerkt moeten worden om dit centrum ‘geboren te laten worden’ ergens in Zuid-West Frankrijk. Dat lijkt mij bij een goede streek omdat hier veel concrete spiritualiteit voelbaar is vanuit het verleden. Daarnaast is de natuur op veel plaatsen overweldigend mooi en tastbaar.
We zullen geduld moeten hebben. Het centrum is er nog niet. In de geest is het aanwezig. “Geduld, vasthoudendheid en transpiratie maken een onovertroffen combinatie voor succes” aldus Napoleon Hill.

Maak het onmogelijke mogelijk!

Mohsen in Teheran heeft het aan den lijve ervaren. Hij wilde zo graag naar hier komen om te studeren en te leven.  Negen maanden heeft hij zich kunnen laven aan de Westerse wereld en een droom heeft hij waar kunnen maken. Nu staat hij te popelen om terug te keren naar zijn land voor de toekomst.

“Loek, you are a master in making the impossible possible” zei hij tegen mij. Niemand geloofde dat het zou lukken om fondsen te werven om zijn reis, studie en verblijf mogelijk te maken. Het is me gelukt dankzij al die vrienden die als sponsor wilden optreden.

Hoe vind je de juiste mensen?

En opnieuw ga ik aan de slag om hem hier te krijgen om samen met mij en anderen in het centrum te wonen, te werken en anderen nabij te zijn. Zijn droom is en blijft om in Frankrijk een exclusieve herenkledingzaak op te zetten, naast het werken aan de website voor het centrum. Hij is onze steun en adviseur op dit gebied.

Het vinden van de juiste persoon rondom crowd funding is tot nu toe nog niet gelukt. Toch weet ik dat er onder mijn lezers mensen zijn die bereid zijn om mij van advies te dienen. Wellicht ook mensen die kundig zijn op het gebied van crowd funding. Sta op en biedt je kwaliteit aan voor het grotere geheel. Het centrum wordt een woon-werkplek en de bewoners samen vormen de inhoud van het werk vanuit de eigen kunde, compassie en professionaliteit. Maak met mij het onmogelijke mogelijk zodat dit centrum er ook komt.

Mensen met een beperking een kans geven

Daarnaast hopen we mensen met een beperking de kans te geven om waarachtig deelgenoot te worden van het centrum voor enkele maanden. Zij kunnen dan werkervaring opdoen en zich opgenomen en geaccepteerd voelen, waardoor de stap richting betaald werk mogelijk wordt.
Ik hoef het project niet te bezitten, ik wil het in ‘bruikleen’ hebben zolang ik leef en hoop dat anderen doorgaan met het werk wanneer ik er niet meer ben. De levensles die ik hieruit leer, is te beseffen dat we allemaal staan voor:”Maak het onmogelijke mogelijk!”

Resumerend

Waarover dien je te beschikken?
1.  Geloof en volharding;
2.  Voorstellingsvermogen (kunnen visualiseren);
3.  Geduld en zelfdiscipline;
4.  Onderzoeken en een droomteam samenstellen.

Mocht je interesse hebben, of iets voor ons project kunnen betekenen, neem dan contact met me op: loekknippels@het-ihc.nl

HET ONMOGELIJKE MOGELIJK MAKEN…Doe je mee?

 

verwante artikelen

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *