Normaal of buitengewoon 2

Normaal of buitengewoon?

Normaal of buitengewoon?

“Doe normaal man!”
“Kun je niet gewoon doen?”
Normaal of buitengewoon?” daarover gaat dit artikel.
Het is de bemoediging om echt helemaal voor jezelf te gaan staan.
Normaal of buitengewoon: ik kies voor buitengewoon en jij?

 

Doe normaal of buitengewoon!

Hoe vaak heb je dat gehoord? Vaak tijdens je kinderperiode al in de opmerkingen van je ouders of andere opvoeders. “Normaal doen” is dan de norm, maar wat betekent dat ‘normaal doen’?

Normaal doen is voldoen aan de normen van veel mensen: de zogenaamde meerderheid. Inpassen en aanpassen is dan het uitgangspunt. Wat jij normaal noemt of ervaart, kan juist tegen je ware aard inwerken. Het is voor veel mensen juist belangrijk om uit die cocon van ‘normaal doen’ te komen.

Ooit een normaal mens ontmoet?

De poster van Loesje was jarenlang erg populair: “ooit een normaal mens ontmoet….en hoe beviel het?”
Daarmee werd meteen aangegeven dat we niet moeten streven naar inpasgedrag en aanpassingsgedrag maar dat we juist moeten werken aan de eigen unieke persoonlijkheid.

Maar hoe kun je nu in hemelsnaam werken aan je eigen unieke persoonlijkheid wanneer iedereen om je heen alleen maar roept: “Doe normaal!”
Niet iedereen heeft namelijk de moed om werkelijk van koers te veranderen en te kiezen voor de eigen unieke kwaliteiten. Dat vraagt om moed en doorzettingsvermogen, maar vooral in geloof in jezelf. Ervan overtuigd zijn dat jij uniek en uitzonderlijk bent.

Hoe uniek ben jij? Normaal of buitengewoon?

Op internet zijn allerlei testen te vinden. Meestal moet ik daar erg om lachen omdat ze zo voorspelbaar zijn. Toch weer eens n.a.v. dit onderwerp een testje gedaan. En wat was de uitslag?

Jij bent wonderlijk

“Jij bent uitermate nieuwsgierig en sociaal. Je weet geod maat te houden en je vermijdt extremen. Perfectie is jouw hoogste doel. Je bent niet te beroerd om aan je eigen karakter te werken en probeert zo de wereld een beetje beter te maken.
In deze tijd is het zeldzaam om verleidingen te kunnen weerstaan, om altijd het goede na te streven. Er zijn maar weinig mensen die zichzelf hierin zo goed getraind hebben als jij.
De filosoof Aristoteles zou bewondering voor je hebben. Hij schreef: “Een goede daad verrichten is makkelijk; de gewoonte ontwikkelen om dat altijd te doen niet”.

Daar zit ik dan met mijn test!
Allemaal flauwekul of zit er toch een kern van waarheid in? Herken ik mezelf in de uitslag van de test?

Mijn ego wordt natuurlijk gestreeld door een dergelijke tekst. Dat is dan ook meteen de valkuil! Omdat het ego jubelt moet ik ook blij zijn? Hoe werkt dat bij jou? Wanneer dit jouw uitslag zou zijn: zou je dan blij of verrast zijn of denken: ”Tja, net zoals met horoskopen, het is mooi positief geformuleerd om niemand te kwetsen”.

Hoe wordt jouw uniek-zijn ervaren?

Om te weten of je werkelijk niet hoort bij de grote groep ‘normalen’ die alleen maar ‘gewoon-doen’, wil je toch zeker ook weten hoe anderen jou dan ervaren. Heb je dat weleens nagevraagd?
Het is een verschil of je dit vraagt aan je partner, je ouders, broer of zus of aan vrienden.

Stel gewoon eens een keer die vraag: “Hoe uniek vinden jullie mij?”
En laat dan de antwoorden ook binnenkomen. Vlak ze niet af, maar voel wat het met je doet.
Er vindt namelijk een prachtig process plaats op drie vlakken:

Ten eerste: Op mentaal niveau: “Wat denk je wanneer een ander zoiets positiefs over jou vertelt?”

Ten tweede: Op emotioneel niveau: “Wat voel je wanneer iemand iets positiefs over jou vertelt?”

Ten derde: Op somatisch niveau: “Waar word je iets gewaar in je lichaam? Wat is dat precies:
warm gevoel, tranen, glimlach, blozen?”

Het is immers duidelijk dat elk mens zich beter, sterker voelt wanneer hij/zij positieve feedback krijgt. Dat is een waardering die op al die drie niveaus doorwerkt. Voelbaar en zichtbaar is.

Klein experminent: normaal of buitengewoon?

Bijna wil ik schrijven: “Doe het a.u.b. niet!”
Het was in de periode dat ik onderwijzer was en mijn vervolgstudie psychologie/pedagogiek volgde. Op een dag spraken we over ‘massa-psychose en beinvloeding’. Natuurlijk kwamen de fenomenen als het Lourdes-syndroom ter sprake. Daarmee wordt bedoeld dat mensen troost kunnen ervaren wanneer ze met velen zijn met verschillende pijnen en problemen. Dan weet ieder toch de eigen pijn, het eigen probleem, te relativeren.

“Als iedereen zijn kruis op de markt zou gaan leggen, nemen we allemaal weer ons eigen kruis mee”, zei eens een man tegen me toen ik thuis buiten gezet was omdat ik homo ben. Ik was 22 jaar en mijn ouders wisten zich toen geen raad met me.

Terug naar het experiment

In mijn klas met 34 leerlingen was een meisje dat regelmatig te laat kwam. Elke dag moest ze een ander verhaaltje ophangen. Ik was het ook wel beu en dacht aan de psychologische experienten uit mijn studie.

Ik lichtte de klas in wat ik wilde gaan doen en vroeg hun medewerking, Natuurlijk wilde iedereen meedoen. Wat was dan het plan?
Bij binnenkomst zouden afwisselend kinderen iets tegen haar zeggen, zoals onder andere:
“Wat is er met jou gebeurd…?”
“Ben jij ziek, je ziet er zo belabberd uit…?”
“Heb jij iets verkeerd gegeten, je bent zo bleek…”
“Moest jij naar school terwijl je ziek bent…?”

Kokhalzend de klas verlaten: is dat normaal of buitengewoon?

Ze moest kokhalzend de klas verlaten en gaf over in het toilet. Ik had allang spijt van mijn psychologisch experiment. Toch gebeurde er iets. Heb jij duidelijk wat dit is?
Haar M.E.S.-lading werd negatief aangestuurd door de opmerkingen van haar klasgenoten. De energie van haar veranderde volledig. Dat gebeurt er dus wanneer mensen negatief met je omgaan.

Later zijn prachtige experimenten gedaan door de Japanse professor dr. Masaru Emoto rondom ijskristallen. Wanneer je de foto’s bekijkt, kun jij je ogen niet geloven. De kristallen veranderen zelfs van vorm afhankelijk van de emotionele lading. Dat gebeurt de hele dag ook met ons. Door wie word jij afgekraakt of opgehemeld?

Je bent uniek – weet je dat –  gewoon buitengewoon

Misschien ben je als kind wel behandeld als een prinsesje.
Laat ik duidelijk zijn: onze prinsesjes uit de opvoeding zijn zelden leuke mensen. Ze zijn teveel over het paard getild en bejubeld waardoor ze de realiteit volledig kwijt zijn.

Je zult als klein kind maar steeds horen:
“Jij bent papa’s prinsesje!”
“Laat ze maar lachen, niemand is zo goed als jij!”
“Huilen doen jongens niet, papa en jij zijn stoer!”
“Nou ben je echt heel mooi….” Nadat je de nagellak van je moeder opgedaan hebt.

Deze vorm van uniek-zijn is eigenlijk emotionele verwaarlozing. Je wordt namelijk niet gezien in wie je echt bent. Er wordt een karikatuur van jou gemaakt en jij bent dat gaan geloven. Je groeit groot maar in wezen word je klein gehouden. Je moet namelijk voldoen aan het beeld van je ouders: het prinsesje spelen, het liefste kindje zijn, de grappige jongen, het stoere ventje.

Emotionele verwaarlozing

Velen van ons zijn in de kinderjaren emotioneel verwaarloosd. Soms zijn we afgekocht met dure cadeaus omdat onze ouders het te druk hadden met zichzelf, de zaak, anderen.
Dat kan resulteren in nooit tevreden zijn met kleine gebaren: je wilt immers gezien en gehoord worden, er moet uitgepakt worden voor jou, net zoals vroeger altijd gebeurde.

Ook zie ik veel arrogante mensen om me heen, die zich een houding aangenomen hebben vanuit grote onzekerheid. Die onzekerheid is ontstaan in de kinderjaren. Nooit echte feedback krijgen maar valse (fake) bewondering hebben ervoor gezorgd dat je niet echt meer weet wat je nu wel goed kunt en wat niet. Je ouders jubelden bij alles wat je deed: “Oh schitterend schatje, de tekening hangen we op de koelkast zodat we die elke dag kunnen zien” terwijl het kind zich uitgeleefd heeft in krassen vanuit frustratie of boosheid.

Beter was geweest te vragen: “Wat heb je getekend? Hoe vond je het om dit te maken? En het lukte jou meteen of moest je even nadenken of een voorbeeldje zoeken…?”
Met dit soort vragen krijgt het kind tijd voor zelfreflectie zonder dat valse waarderingen worden uitgesproken. Zo word je opgevoed tot een uniek mens: een buitengewoon mens!

Een buitengewoon mens of toch liever normaal

Een buitengewoon mens is iemand die naast de lijntjes loopt, die juist dat doet  wat anderen niet verwachten. Iemand die het gewoon doen verheft tot kunst en daardoor ‘buitengewoon’ wordt.

Ik heb heel wat kinderen in mijn klas zien transformeren van ‘gewoon naar buitengewoon’.
De jongen die zo leuk kon vertellen, werd kinderboekenschrijver. Het meisje dat zo creatief was, werd kunstenares. De jongen met geniale invallen begon met zijn vrouw een exclusieve schoenenzaak, terwijl het briljante aangepaste meisje uit de klas ging werken op de bank. Zij koos voor een normaal leven en leeft sindsdien onder haar mogelijkheden. Heeft ze er last van? Ik weet het niet, haar talenten, haar unieke kwaliteiten zet zij niet in. “Doe maar normaal in plaats van buitengewoon” is haar lot geworden.

Een ‘buitengewoon’ mens leeft volgens zijn/haar ziel. Luistert naar haar/zijn hart en geeft daar vorm aan. Het is duidelijk iemand die niet te vangen is in een systeem. Zo’n persoonljkheid durft, heeft moed om dingen in beweging te brengen omdat een dergelijk persoon buitengewoon denkt, handelt en buitengewoon intens voelt.

“Doe normaal joh!”

Als puber wilde ik weg uit ons dorp Elshout. De bekrompenheid en het treiteren was ik meer dan beu. Ik viel op zonder het te willen! Of was het een noodkreet om vooral niet gekneed te worden tot de ‘normale’ jongen uit het dorp. Een week lang hard werken en in het weekend de beest uithangen in de kroeg. Dat was het voorland van veel van mijn leeftijdgenoten in het dorp.

Elke dag naar Waalwijk naar de middelbare school zorgde voor wat afstand: letterlijk en figuurlijk. Ik ontmoette een integer docent die in mij geloofde toen ik vertelde dat ik graag het onderwijs in wilde gaan. “Ik sta achter je en je kunt op me rekenen” zei hij. Die steun was meer dan welkom. Levend in een allesbehalve studie-milieu had ik het vaak zwaar. Kon op niemand terugvallen binnen het gezin.

Meneer pastoor – dr. Oderkerk – wilde me graag hebben als voorlezer in de kerkdiensten. Hij boetseerde mijn stem en gaf mij theateronderricht. Het accent lag op het gebruik van mijn stem en hoe ik met mijn stem kon overtuigen wanneer ik een verhaal voorlas.

Toen ik de kerk verliet na een geslaagde dienst – hoorde ik enkele jongens naar me roepen:
“Doe gewoon joh!”
“Arrogante lul, je denkt zeker dat je het bent!”
Natuurlijk wist ik niet wie ik was. Hun opmerkingen maakten me echter sterker. Juist door dit gepest en getreiter ging ik meer en meer geloven in de opmerkingen van mijn leraren: “Zorg dat je buitengewoon wordt, ga niet mee in het normale, ontstijg dat en werk met de kwaliteiten die je gekregen hebt!”

Niet gewoon, maar buitengewoon!

Streven we dan niet allemaal naar het punt dat we gezien en gehoord willen worden, maar ook gewaardeerd om wie we zijn?
Wanneer je opnieuw kijkt naar de twaalf basisbehoeften, is het boeiend om voor jezelf te onderkennen welke behoeften in je jeugd wel bevredigd werden en welke niet.
Het is gebruikelijk dat je daarna – vaak onbewust – op zoek gaat naar een partner die de gemiste basisbehoeften van jou aanvult of die juist bij jou versterkt.

Zo kunnen we terecht komen in een afhankelijke relatie, een versmelting van basisbehoeften. Ik noem dergelijke relaties ook wel ‘gatenkaas-relaties’. De ander dient in te vullen, aan te vullen, wat jij gemist hebt in je jeugd aan basisbehoeften. Zolang dit onbewust gebeurt, kan deze relatie rekenen op voortzetting. Op het moment dat de partners ontwaken en zich bewust worden binnen de relatie, ontstaan er problemen. Jij wilt niet langer dat die ander jouw ‘gaten’ vult, jij wilt je eigen gaten vullen.

De twaalf basisbehoeften: ofwel hoe word ik buitengewoon?

Liefde bestaat dan ook uit deze twaalf basisbehoeften die we als kind ervaren mogen hebben: respect, zorg, geruststelling, bewondering, vertrouwen, aanmoediging, goedkeuring, begrip, erkenning, bevestiging, waardering en acceptatie.

Welke basisbehoeften heb je niet gekregen?
In hoeverre heb je die gevonden bij je partner?
En wanneer je nu wakker bent geworden – bewust geworden bent: aan welke basisbehoeften mag je dan zelf meer aandacht gaan geven? Dat wat je als kind niet hebt ontvangen, kun je later altijd nog jezelf geven.

Wanneer jij je deze twaalf basisbehoeften hebt eigen gemaakt, ben je buitengewoon. Dan ben je namelijk ook in staat om de ander te zien als buitengewoon, een uniek mens. Je dient wel eerst te geven vanuit jouw basisbehoeften en niet opnieuw gaan ontvangen door op zoek te gaan naar die partner/vriend die jouw gemis kan aanvullen. Dan val je namelijk terug in oud-gedrag en wil je er weer ‘normaal’ zijn en niet jezelf willen onderscheiden van anderen.

Wees niet gewoon, maar buitengewoon!

 

Related Post
Roeping leidt tot ontwaken en bewustwording. De wereld roept jou!

Roeping leidt tot ontwaken en bewustwording. De wereld roept jou! Veel mensen nemen hun ‘roeping’ wat leidt tot ontwaken en Read more

Het resultaat van een individualistische samenleving: eenzaamheid!

Het resultaat van een individualistische samenleving: eenzaamheid! Alles draait om ikke, ikke en we zien daardoor onze medemens nauwelijks. Het Read more

De Kracht van Mediteren – mediteren voor beginners

De Kracht van Mediteren - mediteren voor beginners Tijdens de opleidingweekends en –weken van het Internationaal Holistisch Centrum / de Read more

Het belang van seksuele communicatie. (tips en aanbevelingen)

Het belang van seksuele communicatie. Tijd voor een nieuwe school: de hogeschool voor Erotiek of integreren in je therapiepraktijk?  Dit Read more

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *