gevoelsleven-buitenkant

Zo’n knapperd vind ik nooit meer…relatietherapie

“Zo’n knapperd vind ik nooit meer!”
Een relatie met een slecht gevoelsleven, waarbij alleen de buitenkant telt..

gevoelsleven-buitenkantEen jong stel, beiden in de twintig, blijkbaar vooraan gestaan bij het uitdelen van uiterlijke schoonheid. Buitenkant staat voorop. Ze hebben echter een verwaarloosd gevoelsleven en ontzien elkaar op elk gebied. De relatie sleept voort. Grote ontevredenheid bij beiden zonder het te uiten. Dan, wanneer vriendlief vreemd gaat, slaat de vlam in de pan. Er is een kinderwens, maar daar wordt nog niet met elkaar over gesproken.
Samen stappen ze de praktijk binnen en hij begint als volgt: “Ik heb een misstap begaan, maar dat betekent niet het einde van onze relatie!”
Zij zit er aangeslagen bij, let wel erg of het haar goed zit. De buitenkant is blijkbaar ook nu erg belangrijk voor haar. Verdriet, teleurstelling, het is niet te zien op haar gezicht. Incidenteel dept ze met haar papieren zakdoekje haar opkomende traan weg.

Wat is jullie vraag aan mij?

gevoelsleven-buitenkant“We zijn gestuurd door onze ouders omdat die ook vinden dat we niet te snel het bijltje erbij neer moeten leggen ….maar wij kunnen niet met elkaar praten binnen onze relatie – gevoelsleven. Er is dan meteen ruzie….Ik sta ook direct klaar met mijn oordelen omdat hij is vreemd gegaan….niet ik!”
“Laten we eens teruggaan naar het begin van jullie relatie – gevoelsleven: hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Was het liefde op het eerste gezicht? Wat sprak je in die ander aan voordat de relatie begon?”
Hij steekt van wal: “We kennen elkaar via gemeenschappelijke vrienden. Ik vond haar een lekker stuk. Iedereen kijkt haar na. Ik kan daar erg van genieten. Met zo’n stoot naast me, voel ik me een hele peer!”

“Ik vond hem een knapperd” Buitenkant staat centraal.

gevoelsleven-buitenkant“En hoe is dat voor jou?” kijkend naar haar.
Er kwam even een glimlach op haar gezicht toen hij de beginsituatie schetste. Die verdween even snel als die gekomen was.
“Ik vond hem een knapperd! Leuke kop, sportief lijf en ik zag dat veel vrouwen naar hem keken. Ik had toen iets van ‘die moet ik hebben’…er is nog wel een hele tijd daar overheen gegaan voordat we echt verkering hadden”. Het was niet meteen een relatie – een diepgaand gevoelsleven.
Het valt mij op dat ze beiden uitvoerig de buitenkant beschrijven. Er wordt geen innerlijke kwaliteit genoemd. Noch wordt er stil gestaan bij de talenten van elkaar. Ook wordt niet genoemd of ze wel of niet meteen goed met elkaar konden praten. Showen van de trofee staat voorop. Deze knapperd, of dit lekker stuk, heb ik toch maar versierd.
Dat voert de boventoon.

Het levensverhaal … aandacht voor het gevoelsleven

gevoelsleven-buitenkantVeel tijd spendeer ik aan het levensverhaal. Beiden laat ik uitvoerig over het eigen leven vertellen totdat ze komen bij het begin van de relatie. Het gevoelsleven filtreer ik uit het verhaal. Hoe wordt er omgegaan met gevoelens?
Dan zie ik een lijn bij beide ouders. Een lijn die zij onbewust hebben meegenomen naar de eigen relatie – gevoelsleven.De relatie van haar ouders is oppervlakkig. Er is loyaliteit naar elkaar maar in wezen leven ze naast elkaar.

Ze zullen elkaar echter nooit in het openbaar afvallen. Voor de buitenwereld zijn ze een gedegen stel.
Dan vertelt zij plotseling: “Mijn moeder is een keer vreemd gegaan en ik ben daaruit geboren . Dat weet mijn vader overigens niet! Het was een leuke, spontane vent die elke week bij ons thuis over de vloer kwam en waarmee mijn moeder het goed kon vinden. Ze spraken over van alles. Dat was wel iets wat ze miste met mijn vader heeft ze me eens verteld!”

Zijn ouders daarentegen zijn op jonge leeftijd al uit elkaar gegaan. Zijn vader kwam niet verder dan zijn vrouw in het bijzijn van de kinderen af te vallen en belachelijk te maken. Tegen zijn zoons zei hij steeds: “Vrouwen moet je kort houden, want anders heb je niks meer te vertellen thuis!”

Emotionele DNA

gevoelsleven-buitenkantWe nemen allemaal veel mee vanuit de voorgeschiedenis van onze ouders. Tijdens onze opvoeding worden we vaak –onbewust – met hun overtuigingen geinfiltreerd. Gedachten, maar ook gevoelens en  gewoonten maar ook waarden en normen vanuit de familie worden soms klakkeloos overgenomen.Wanneer je nu uit hun beider verhaal de kern filtreert van de emotionele DNA (gevoelsleven) die zij hebben meegekregen, zie je het volgende:
Aan de ene kant vanuit haar lijn komt de overtuiging naar voren “Laat je niet zien”. En aan de andere kant vanuit zijn lijn zie je de overtuiging dat vreemdgaan betekent dat je de relatie verbreekt.

Wat wil nu het geval?

Hij heeft enkele dagen voor zijn huwelijk aangegeven dat zij nooit vreemd mag gaan, want dan is het voor hem voorbij. Nu is hij echter na 8 jaar huwelijk zelf vreemd gegaan. Er komt geen vraag bij hen op.
Ten eerste:        *Wat was de reden dat ik vreemd ging?
Ten tweede:       *Waar was ik ontevreden over?
Ten derde:          *Wat zocht ik bij die ander?
Hij had nu zelf zijn conclusie al getrokken: ‘we moeten uit elkaar!’

Tekening van de toekomst – relatiegevoelsleven -buitenkant

gevoelsleven-buitenkantNatuurlijk had ik ze beiden al laten tekenen. De eerste tekening ging over het ouderlijk gezin. De tweede tekening over de NU-situatie. (hun relatie)
Ik bedacht me echter dat ik meer informatie wilde over hun toekomst. (wel/niet nog een relatie met elkaar)
De vraag die ik hen stelde was dan ook: “Teken jezelf over vijf jaar….waar ben je, met wie ben je daar…wat ben je aan het doen?”

Het resultaat was verbluffend.
Zij tekende zichzelf naast hem, met twee kinderen aan tafel. Alles was in grote harmonie. Het viel me op hoe gedetailleerd ze de tekening gemaakt had. De versiering op tafel, de stikjes in het haar van haar toekomstige dochter, het mooie pakje wat de zoon droeg…en haar man zat gezellig tegenover haar met een kop koffie in de hand, pratend met elkaar. De ‘ideale’ relatie.Zijn tekening was totaal anders. Hij stond naast een dure BMW, was sportief gekleed en droeg een VERKOOP-bord in zijn hand. Hij was inmiddels makelaar geworden en zijn zaak liep op rolletjes. Een partner zag ik niet op de tekening. Het was alleen hij, de dure auto en zijn makelaarsbord. (buitenkant was belangrijkste!)

Tekening als confrontatie

“Zien jullie overeenkomsten en verschillen op de tekening?”
“Ik denk dat dit zijn werk is, waar hij altijd over gedroomd heeft. Hij wil niet langer klusjesman zijn, maar is al jaren geleden begonnen aan een makelaarsopleiding en over 5 jaar is hij dus makelaar. Ik zie hem dus op zijn werk. Niet thuis. Maar op mijn tekening is hij wel thuis en kunnen we lekker praten en we hebben het samen goed!”
“Wat zie jij?” vroeg ik aan hem.
“Ik wil niet langer mijn energie steken in deze relatie. Ik wil carriere maken en eindelijk eens aan mezelf denken. Niet steeds zij op de voorgrond…en ik ga slagen, dat weet ik zeker!” was zijn antwoord.

Liefdevol confronteren – aandacht voor het gevoelsleven

gevoelsleven-buitenkantWe waren in een vreemde situatie terecht gekomen. Uit alles bleek dat hij geen energie meer wilde steken in de relatie. Zij daarentegen droomde nog steeds over haar ‘prins op het witte paard’.
“Mag ik je wakker schudden? Hoe lang blijf jij trekken aan een dood paard?” vroeg ik haar.
“Ik wil hem gewoon niet kwijt, want ik krijg nooit meer zo’n knapperd!” was haar antwoord.

Wanneer is confronteren liefdeloos? – wat zegt dat over de relatie – gevoelsleven?

Hij keek me aan en sloeg zijn ogen neer.
“Wat gebeurt er met je wanneer je haar dit hoort zeggen?” vroeg ik.
“Zij wil alleen maar pronken, maar in bed wil ze niks…” zei hij met een beladen stem waaruit veel boosheid klonk.
“Kun je haar vertellen waarin je teleurgesteld bent?”
“Ze houdt niet van sex en ik lust er wel pap van…alles vindt ze stom…het is alleen maar erop en eraf een keer in de week….en daar moet ik het mee doen….dat wil ik niet!”

Ze kon haar tranen niet meer binnen houden. Nu dacht ze even niet aan haar make up en liet ze de tranen de vrije loop.
“Jij zegt dat ik niet aan een dood paard moet trekken, maar hij wil toch niks, ik wil wel veranderen als dat moet…” snikte zij. Voor het eerst laat ze haar gevoelsleven toe.
Om te veranderen moet je het beiden willen en er ook energie in willen steken. Dat miste ik bij hem. Ook bij haar zag ik nu een afhaken….
Een week later belde ze me huilend op: “ Hij is weg. Ik moet in therapie. Dat is de enige manier om hem nog terug te krijgen”.
En zo begon haar therapieproces.

Ik vind nooit meer zo’n knapperd – buitenkant

gevoelsleven-buitenkantZe kwam binnen zonder al teveel make up. Ook zag ik dat haar ogen niet sterk geaccentueerd waren. Ze stak onmiddellijk van wal.
“Ik ben inmiddels 35 jaar en de biologische klok tikt door. Ik wil graag een kind. En dat wil ik met hem….wat moet ik doen om hem terug te krijgen?”
Zo werkt individuele therapie dus niet! Hier ligt namelijk meteen een voorwaardenpakketje van de cliente. Ik moet ervoor zorgen dat hij terugkomt en dat ze samen een kindje maken. Zo werk ik niet!

Terug naar de basisbehoeften – kijkend naar de relatiegevoelsleven – elkaar ontzien

Met een korte uitleg over de basisbehoeften, vroeg ik haar welke 12 behoeften zij niet heeft meegekregen vanuit haar opvoeding. Ze streepte er maar liefs acht aan. Vier basisbehoeften waren goed bevredigd in haar leven.
De eerste die ze noemde was ‘acceptatie’.
“Ik mocht alles thuis, En alles kon bij ons thuis. Ik was het prinsesje van mijn vader. Werd echt op handen gedragen…”

Toen ik haar liet inzien dat ze veel niet gehad heeft, maar dat ze wel veel materie heeft gekregen, wees ze meteen met een beschuldigende vinger naar haar ouders. “Zij zijn dan toch in gebreke gebleven…ik toch niet?”
“Ze hebben je door en door verwend. Maar deze verwenning is eigenlijk een emotionele verwaarlozing….” Hield ik haar voor. Ze schrok enorm en verstilde. Ik zag dat ze mijn woorden aan het afwegen was. Natuurlijk wilde ze haar ouders niet afvallen. Dat wil geen enkel kind. Kinderen willen juist loyaal zijn naar hun ouders.
“Een verwend kind gedraagt zich als een prinses en van haar partner maakt ze personeel….daar is geen gelijkwaardigheid…de ander mag alleen pleasend gedrag naar jou tonen, maar je niet confronteren…want dan word je uit balans gebracht…jij denkt dat alles om jou hoort te draaien…misschien mag je eens proberen je aandacht te richten op anderen…” betoogde ik.

Gesprekken over de buitenkant

gevoelsleven-buitenkant“Ik ben er altijd helemaal voor mijn klanten en ik kan goed luisteren…” opperde ze.
“Waar gaan jouw gesprekken met je klanten dan over?” vroeg ik opnieuw.
“Ja natuurlijk over hun haar en uiterlijk. Of ze een ander model willen of een andere kleur….mensen moeten niet aan mijn kop gaan zeuren want daar kan ik echt niet tegen…die zeurklanten wijs ik altijd door naar mijn collega want die vindt sociaal-doen heel leuk…”

“Hoor je wat je zegt?”
Verstilling kwam in het gesprek. Zenuwachtig speelde ze met haar papieren zakdoekje. Ze keek op en zei: “Heb ik mijn man dan soms het huis uitgejaagd, hij is toch zelf gegaan, nadat hij die del had leren kennen….ik heb hem toch niet weggestuurd?”
“Weet je nog wat hij zei over jullie relatie – gevoelsleven en wat hij tekort kwam?” legde ik haar voor. “Hij kan van alles willen, maar ik heb daar geen zin in, ik vind dat gewoon vies, goor!”
“Waar loop je dan tegenaan dat je zelfs het label ‘vies en goor’ gebruikt?” vroeg ik.
“Hij wil dat ik dingen doe die ik absoluut niet wil….ik neem zijn piemel niet in mijn mond…dat vind ik goor…en ik hoor mijn vriendinnen daar ook niet over praten…het is gewoon stom!”

Een beperkte geest schept een beperkte werkelijkheid

Werk aan de winkel, dacht ik meteen. Is het goed dat ik dit openbreek en haar informeer of moet een ander dit gaan doen? Ken ik een collega die op een subtiele manier hiermee aan de slag kan?
Er was veel vertrouwen van haar in mij. Ze wilde wel verder, maar ze gaf aan ‘niet te willen veranderen’ want dan werd ze net zo’n slet als de vriendin van haar ex.

Buitenkant overwint

Slechts twee maanden later belde ze af. Het hoefde niet meer want ze had een nieuwe partner gevonden. “Ook een heel knappe man en ik voel dat ik met hem wel een kind wil hebben…” zei ze triomfantelijk.

Pijn had niet geleid tot groei..

gevoelsleven-buitenkantIk zat daar in mijn werkkamer en was verbijsterd. Ze had niks geleerd met de pijn vanuit haar eerste relatie – gevoelsleven . Nu 14 jaar later zie ik hoe pijnlijk een proces kan verlopen wanneer je de confrontatie met jezelf niet aan durft te gaan.
Ze heeft een prachtige zoon van haar nieuwe vriend gekregen. In de relatie is echter geen warmte naar elkaar. Ze leven volledig naast elkaar. Ze komen elkaar nog wel tegen in hetzelfde huis. Maar ze hebben niets met elkaar behalve hun lieve zoon. Die heb ik enkele keren mogen ontmoeten toen ik mijn haar liet knippen door haar. Ik kon het namelijk niet loslaten en via het haarknippen vertelde ze haar laatste nieuwtjes. Ik voelde echter dat haar gevoelsleven geblokkeerd was.

Gouden kooi – buitenkant die blinkt

Ze is niks veranderd, nog altijd van buiten even mooi, maar verkild en verhard van binnen. Het leven heeft haar weinig vreugde gebracht. Een prachtig  huis met alles erop en eraan. Het is als een gouden kooi waarin ze samen gevangen zitten, los van elkaar!
Soms mag je beseffen dat je niet iedereen kunt helpen. Hoe graag je het ook gewild zou hebben. Vanuit respect naar de client neem je dan afscheid.

Zelfreflectie

Ik heb mezelf veel vragen gesteld rondom deze relatie – gevoelsleven :
Ten eerste: wat had ik anders kunnen doen?
Ten tweede: waar heb ik een steek laten vallen?
Ten derde: was ze beter af geweest met een andere therapeut?
Zelfinzicht en zelfreflectie zijn belangrijk in elk therapeutisch proces.
Het engagement dat je aangaat met je clienten dient gedragen te worden door beide partijen. Anders houdt het gewoon op.
Dat was een moeilijke les voor me omdat ik vooral wil helpen!!
Wees waakzaam dat je niet vervalt in een ‘helpers-syndroom’ vanuit eigen gemiste basisbehoeften. Die les heb ik nu wel geleerd.

 

verwante artikelen

One Response

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *