Vooruitblik kan niet zonder terugblik 5

Vooruitblik kan niet zonder terugblik!

Vooruitblik kan niet zonder terugblik!

Heerlijk met familie en vrienden van het kerstdiner genoten? En was het allemaal pais en vree samen of werden emoties weggeslikt en oude vetes opnieuw opgerakeld? Een vooruitblik kan niet zonder een terugblik.

Ik kies ervoor om me kwetsbaar op te stellen in deze terugblik omdat daar mijn kracht zit. Hoor regelmatig mensen zeggen: “Je moet de vuile was niet buiten hangen!” Zelf ben ik er echter van overtuigd dat wanneer iedereen dat zou doen, er meer verbinding en solidariteit zou zijn.

Gebrek aan visie 16

Gebrek aan visie leidt tot moreel verval. (De Quantum Connection Hypnosis daagt me uit))

Gebrek aan visie leidt tot moreel verval.

Afgelopen week heb ik me ondergedompeld in Quantum Connection Hypnosis o.l.v. drs. Roy Martina. Hierbij werd ik me meer en meer bewust van het gevolg van ‘gebrek aan visie in de samenleving’ en hoe gebrek aan visie leidt tot moreel verval.

Natuurlijk altijd eerst de hand in eigen boezem steken en in jezelf veranderen wat je kunt veranderen. Daar kregen we dan ook tools voor aangereikt tijdens de workshop. Het voelde dat ik met een groep gelijkgestemden bezig was om er samen een mooiere wereld van te maken. Twee stappen vooruit en wellicht soms een stap terug, maar waardoor we nog wel steeds vooruit gaan.

Gebrek aan visie

Elke organisatie – groot of klein – dient een visie te hebben waaruit blijkt wat men op langere termijn wil bereiken. Over die visie is niet alleen nagedacht, er is ook over gesproken met anderen. Haalbaarheid staat dan te vaak centraal, terwijl ecologische motieven de leidraad dienen te zijn.

Vragen die je jezelf – of je organisatie kunt stellen, zijn dan ook:
* In hoeverre is mijn project ecologisch verantwoord? Benadeel ik
met mijn plannen de natuur, mijn medemens, de volgende
generatie?
* Is mijn project ook duurzaam? Gaat het langer mee dan enkele
jaren, en kunnen we op langere termijn de vruchten ervan
blijven plukken?
*Kan ik me moreel verbinden met het project doordat ik geen
misbruik maak van anderen (mens en natuur) en mijn inbreng niet
alleen ego-gericht is. Het dient het algemeen belang hoog in het
vaandel te hebben.

Zelf – destructief – kapitalisme

Wat het meest gemist wordt in allerlei organisaties, is empathie, werkelijk inleefvermogen. Door de hele digitalisering is de menselijke maat ver te zoeken. Binnen de belastingdienst zijn schrijnende zaken aan het licht gekomen, een fout logaritme in het digitale systeem, waardoor mensen werden beschuldigd van fraude. De ambtelijke brieven daarnaast zijn onleesbaar voor veel mensen, puur omdat men de ambtelijke taal niet begrijpt. Het gevolg was veelal dat de brief weg werd gelegd, gevolgd door een dwangbevel en boetes. De neerwaartse spiraal had zich in beweging gezet.

Wat te denken van Klaas Dijkhoff, de voorman van de partij voor vrijheid en democratie: hij had het gelijk aan zijn kant, vond hij. Maar moreel was het verwerpelijk wat hij betoogde. Tekenend was hier het totale gebrek aan betrokkenheid en een gezond inleefvermogen.

Kapitalen worden gepompt in milieu-vervuilende activiteiten. De boeren zijn decennialang al gevangen gezet door banken. Vooral de eigen bank – boerenleenbank – spoorde hen aan nog meer te investeren in nog meer dieren per vierkante meter. Ecologisch een ramp om van duurzaamheid maar te zwijgen.

Kapitalen werden vernietigd door megastallen aan de rand van een natuurgebied te bouwen. Die zullen afgebroken moeten worden. Deze kapitaalvernietiging betekent niets wereldwijd wanneer we zien hoe we met fossiele brandstoffen omgaan. Er ligt een alternatief. Om daar voor te kiezen vraagt om moed en beleid.
Maar vooral om een duidelijke visie op de toekomst.

Toekomst: rijk of gelukkig?

In Bhutan kent men het Nationaal Geluksgevoel in plaats van het Nationaal Economisch gevoel. Dit geeft een duidelijke visie weer.

Geluk zit niet in het meer en meer verzamelen van materie, maar in innerlijke groei. Bewustwording en menselijke contacten verrijken de mens.

Rond Kerst is natuurlijk het Dickens verhaal weer actueel: de vrek Scrooge. Bulkend van het geld beseft hij hoe arm hij innerlijk is.

Gelukkig zijn is dan ook een uitdaging om na te streven. Hoe je dat na wilt streven, is voor ieder mens verschillend. Je kunt namelijk best heel rijk zijn en gelukkig. Wanneer je echter alleen streeft naar geld dan kan het gebeuren dat je met je geweten (ethiek) in conflict komt. Wil ik rijk worden koste wat het kost?
Of is het rijk worden van mij het gevolg van een goede visie, waarbij ikzelf, mijn directe omgeving en de samenleving de vruchten van mogen plukken?

Politiek – gebrek aan visie?

Graag kijk ik naar opiniepeilingen. Hoe staan de verschillende partijen ervoor? Waar vindt er een verschuiving plaats? In hoeverre is dat het gevolg van maatschappelijke onrust?

Graag luister ik naar de wetenschapper en vooral visionair dr. Jan Terlouw. Hij weet me steeds weer te raken. Hij onderkent ook dat hij tijdens zijn politieke leven wel wat in beweging gezet heeft, maar niet het belangrijkste. Daar is hij achteraf verdrietig over omdat we met elkaar een wereld nalaten voor de volgende generatie met alleen maar problemen. Die kunnen nog steeds opgelost worden wanneer politici een visie uitdragen en er de moed voor hebben om er ook echt voor te gaan staan.

Wie zijn dat in ons huidige politieke bestand?

In het verleden wist ik het wel: Willem Drees, Joop Den Uyl, Bas de Gaay Fortman, Jan Terlouw, Jan Marijnissen, Molly Geertsema. En dan houdt het een beetje op in mij. Ik kan geen anderen bij naam noemen.

En wie zijn het nu? Jesse Klaver, Lilian Marijnissen, Henk Krol. Er zijn er nog enkelen die naast God gaan staan, leden van confessionele partijen, maar in hun handelwijze zie ik weinig terug van een christelijke visie waarbij respect en liefde voor de medemens toch centraal zou moeten staan?

Gebrek aan visie in de gezondheidszorg?

Tranen lopen over mijn wangen wanneer ik kijk naar mijn ‘voorland’: het verzorgingshuis. Luiers moeten dragen die enkele kilo’s ontlasting kunnen vasthouden omdat er gebrek aan personeel is. Op economische basis wordt de organisatie geleid, er wordt nauwelijks gekeken naar de mens. De mens staat niet meer centraal maar het economische model waarbij de balans van inkomsten en uitgaven verantwoord moet worden aan het bestuur.

Welke visie wil men uitdragen? Ouderen dienen toch respect te ervaren voor hetgeen ze in hun werkzame leven gedaan hebben voor de volgende generatie? De vraag is echter of de jongeren nu respect moeten hebben voor wat wij achterlaten op dit moment.

Ouderen hebben toch enorm veel wijsheid opgeslagen. Het zou toch geweldig zijn om deze wijsheid in te zetten op plekken die het nodig hebben: de gezondheidszorg, het onderwijs.

Steeds moet er een revolutie plaatsvinden, wil er iets veranderen. Visie-herstel kan dan ook alleen wanneer de bestaande bestuurders geconfronteerd worden met menselijke acties. Prachtig voorbeeld zijn hierbij Hugo Borst en Carin Gaemers met hun manifest “Scherp op ouderenzorg”. Waar Hugo Borst voor pleit is meer geld naar de vloer, minder naar het management.

De klim op de ladder, ook in de psychiatrie bijvoorbeeld, verwijdert mensen van hun missie: “zorg dragen voor de medemens”.

Gebrek aan visie in het onderwijs

Van mijn nicht Joke Korthout kreeg ik een passende tekst. Die geeft precies weer wat er speelt binnen het basisonderwijs:

Ik ben een kleuter
ik ben niet gemaakt om:
stil te zitten
mijn handen bij mezelf te houden
op mijn beurt te wachten
geduldig te zijn
in de rij te staan
of de hele tijd stil te zijn

Wat ik nodig heb?
beweging
afwisseling
avontuur
en de wereld met mijn hele lijf
ontdekken en beleven

Laat me spelen
(geloof me, daar leer ik van)
(www.topwijs.nl)

Daarnaast is lezen een probleem aan het worden. Technisch lezen krijgt aandacht, maar ‘plezier hebben in lezen’ wordt nauwelijks nog gepromoot. Daar schuilt juist het geheim. De meester of de juf die laaiend enthousiast kan vertellen over een goed boek en het voorleest, de leerlingen uitdaagt en het bespreekbaar maakt. Wanneer ouders voorlezen aan kinderen groeit de woordenschat.

In de visie in het onderwijs dient heel hoog te staan:
Authenticiteit en kunde van het kind staan centraal.
Dit dien je dan te vertalen in de vakken die je aanreikt waarbij filosoferen niet meer mag ontbreken: het kind zelf leren denken!

Gebrek aan visie binnen therapie?

Zelf heb ik recht van spreken omdat ik ook in het onderwijs gewerkt heb, binnen de gezondheidszorg en binnen maatschappelijke organisaties zoals het buurtwerk en vluchtelingenwerk.

Binnen het buurtwerk destijds in Breda spraken we eerst lang en uitvoerig met de buurtbewoners:
*       Wat heeft jullie prioriteit?
*       Hoe wil je dat de toekomstige buurt eruit gaat zien?
*       In hoeverre ben je bereid zelf daaraan mee te werken?
*       Wat kan jouw aandeel zijn aan een leefbare buurt?

Het zal je niet verbazen dat de betrokkenheid toenam nadat veel tijd en aandacht gegeven was aan de individuele buurtbewoners. We konden daarna de problemen bespreekbaar maken en zoeken naar oplossingen waarbij de leefbaarheid van de buurt voorop stond.

Dit zouden we ook moeten doen binnen de therapie.

Vragen die dan gesteld dienen worden, zijn:
*       Mag ik hulp verlenen?
*       Ben ik de juiste persoon die hulp kan verlenen?
*       Wat is het probleem van de client?
*       Wanneer is dat probleem ontstaan?
*       Welke beperkende overtuigingen heeft de client vastgezet
waardoor groei en evolutie in gevaar komen?

Ethiek binnen hulpverlening

Afgelopen week heb ik een zeer boeiende workshop meegemaakt bij drs. Roy Martina: Quantum Connection Hypnosis.

Wat hield deze workshop voor mij persoonlijk in en waarom adviseer ik bestuurders en verantwoordelijken van grote maatschappelijke organisaties dit ook te gaan doen?

Wie wil ik zijn in deze wereld?

Dit is een goede vraag aan ons allemaal: wil ik voornamelijk ‘nemen’ van hetgeen aangereikt wordt in mijn leven of wil ik vooral ‘geven’?
Stel deze vraag eens aan politici! Of aan directeuren van multi nationals!
De schrik zal je om het hart slaan: velen van hen denken in termen van ‘nemen’ i.p.v. ‘geven’ en het woord ‘zakkenvuller’ valt dan ook menigmaal, vooral binnen de politiek.

Niet iedereen denkt natuurlijk aan ‘zakkenvullen’, veel ondernemers steunen ook projecten die niet direct winst opleveren of in het algemeen belang zijn.
De cultuur is verworden tot een individualistische maatschappij, waarbij oog voor de medemens enorm onder druk is komen te staan. Het is een tendens die heeft kunnen ontstaan door privatisering. Winst voorop, economische vooruitgang in plaats van welzijn voorop.

Het is de strijd tussen: “Be it” (kracht) en “Do it” (wilskracht). Politici, onderwijsmensen, directeuren van gezondheidscentra zouden als rolmodel moeten functioneren.
Ze zouden zichzelf de vraag moeten stellen: “Wie wil ik zijn in mijn leven/in dit werk?”
Betekenisvol, aanmoedigend, motiverend, empathisch, moedig, enthousiast, integer, dienstbaar en liefdevol.
Ben benieuwd waar onze politici zich onder scharen en welke kwetsbare kwaliteiten zij zichzelf toeschrijven?

Waarom gebeurt dit – waarbij gebrek aan visie voorop staat

Maximale veranderingen zijn nodig. Daar is moed voor nodig om die ook uit te voeren. De grote klap zal binnen de landbouw en de industrie vallen: eeuwenlang alles vervuild en nu worden wij opgezadeld met een vervuild milieu en onafbreekbare, giftige stoffen in de grond, het water.

Men wil nog steeds slaven van ons maken en we worden de hele dag gemanipuleerd om vooral dat te kopen of dit te doen. Destijds als docent aan de hogeschool, afdeling maatschappijleer, doceerde ik communicatiekunde. Ik wilde de dames, heren studenten laten inzien dat manipulatie vooral op onbewust niveau plaatsvindt. Zij lieten zich niet manipuleren, waren kritisch.

De hel brak los toen ik hen 25 onaffe slogans voorlegde. De vraag was, maak deze slogan af. Alle studenten scoorden 100% goed en toch bleven ze volhouden dat ze zich niet lieten manipuleren.

Een nog grotere manipulatie: schapengedrag

Laat ik er een schepje bovenop doen, dacht ik. Het was in de periode dat Joop den Uyl en Hans Wiegel vaak in opinie-programma’s zaten. Mijn ‘linkse’ studenten stonden natuurlijk achter Den Uyl.

Ik liet mijn secretaresse een gesprek volledig uittikken en reikte deze tekst uit aan mijn kritische studenten en gaf hen 5 minuten om een mening te vormen. Ze had de opinies van Wiegel bij Den Uyl geplaatst en omgekeerd.

Daarna kwam de discussie op gang. Ik schrok van het ‘schaapgedrag’ want wat ik als hypothese had bedacht, gebeurde voor mijn ogen. Men ging de argumenten van Den Uyl gebruiken in de discussie, terwijl dat de argumenten van Wiegel waren.

Na 25 minuten zette ik de video-recorder aan en toonde hen het werkelijke gesprek. Men zag wat ik gedaan had. Sommigen sprongen luid krijsend op, roepend: “Zo laat ik me niet misbruiken!”

Anderen waren stil, aangeslagen. Een van hen kwam naar me toe en sloeg spontaan de arm om me heen: “Ik heb het nooit geweten dat ik zo’n schaap was….je hebt me de ogen geopend!”

Media houdt ons klein en mensen wakker maken zou juist ons levensdoel moeten zijn.

Wie maak jij wakker?

Wat is jouw visie over het leven?
Wat wil je nastreven in je leven?
In hoeverre is dat duurzaam en ecologisch verantwoord?
Ben jij een schaap of een leeuw in het uitdragen van jouw visie?

Tijdens de workshop heb ik werkelijk enkele momenten gedacht wie ik deze aardverschuiving (de workshop van Roy Martina) zou gunnen:

Iemand vanuit het landsbestuur (de koning, hoewel er binnen de koninklijke familie iemand is – prinses Irene – die een duidelijke visie heeft over de planeet en het bewonen van deze aarde), politici van de grootste partijen, bestuurders vanuit de gezondheidszorg en het onderwijs, maar ook vertegenwoordigers vanuit de kerken. Ai, dat kan spannend worden, hoewel Roy hen ook zal weten te raken.

Wedden dat er een aardverschuiving plaats gaat vinden. Oude paradigma’s dienen immers losgelaten te worden om open te staan voor de vraag: “Hoe willen we deze planeet verlaten?”
“Wat wil jij aan Moeder Aarde teruggeven?” En wat aan de samenleving?

Mensen met visie hebben we nodig!

Lees maar eens het essay van dr. Jan Terlouw en laat je raken en inspireren door deze bevlogen man met een duidelijke visie.

Besteed verder geen aandacht aan cynische mensen want die haten je of maken je op allerlei manieren belachelijk. Steek daar dus geen energie in.
Daarentegen zijn sceptische mensen juist heel waardevol omdat die jou dwingen je visie nog duidelijker te verwoorden. Zij dagen je uit. En een grote groep staat sowieso achter jou: je partner, vrienden, familie en kennissen. Daar hoef je jouw visie niet toe te lichten omdat jij jouw visie leeft als rolmodel. Zij weten wel waar jij voor staat en wat jij ziet als jouw levensopdracht.

Ontmoeting in het Quantum-veld: geen gebrek aan visie

Tijdens onze ontmoeting met ons Quantum-Self hebben we alleen maar liefde ervaren. Ons Quantum-Self is immers de beste versie van onszelf en wil niet als schaap maar als leeuw door het leven gaan door werkelijk te gaan staan voor je visie.

En sinds de workshop van afgelopen week krijg ik symbolen en signalen aangereikt. Ik ga op bezoek bij onze koning, ontmoet de inmiddels overleden filantroop Paul Fentener Van Vlissingen, maar ook Charlene de Carvalho (eigenares van Heineken concern), en met John de Mol sr heb ik een boeiend gesprek gehad over een t.v.-concept waarbij we via de media mensen wakker schudden.

Komende week gaat mijn brief met bijlage naar een aantal invloedrijke mensen om hen de vraag voor te leggen: “Hoe wil jij de planeet verlaten? Welke visie geef jij vorm binnen jouw werk?”

Mijn workshop bij drs. Roy Martina krijgt dan ook een vervolg. Ben je benieuwd? Blijf me dan volgen op facebook, LinkedIn en Twitter.

Parijs-Mohsen

Parijs, de Mona Lisa, Eifeltoren….de droom van Mohsen

Parijs, de Mona Lisa, de Eiffeltoren, het Louvre, de Champs Elysee…
De Droom van Mohsen…

We konden Mohsen geen groter plezier doen dan aandacht te geven aan een van zijn eerste dromen: De Mona Lisa zien, evenals de Eiffeltoren, winkels kijken op de Champs Elysee.
Als provinciaal zag ik er wel tegenop: is deze grote miljoenenstad met zijn diversiteit aan mij besteed, die het liefst buiten in de tuin geniet van de bloemetjes, kippen en kruidentuin? Kan ik me werkelijk verplaatsen in alle ‘gekte’ en me te wachten staat of blijf ik een observeerder? Wellicht bang om echt de verbinding aan te gaan. Nu aandacht voor de droom van Mohsen.