Vertrouwen 11

Vertrouwen – vertrouwenscrisis – vertrouwensrelatie.

Vertrouwen

Vertrouwen is de bereidheid van een persoon om afhankelijk te zijn van de daden van een ander persoon. Je gelooft dat die ander eerlijk is en je vertrouwt op je gevoel. Soms kun je echter te goed van vertrouwen zijn omdat je ervan uitgaat dat die ander ook eerlijk is.

Nog nooit ben ik in mijn leven in zo’n vertrouwenscrisis terecht gekomen. Liefde kan blind zijn maar kan ook harten openen die voorheen verhardt waren. Je kunt je geliefde verliezen, verlaten vanuit eigen keuze. Terugkijkend heb ik enkele lessen moeten leren waarvan ik het bestaan niet eens kende.

Heb ik lef getoond?

vertrouwen-fiducie hebben in de anderIn het gedicht van Rick van der Made wordt zo mooi verwoord wat diep in mij leeft. Laat ik eerst het gedicht tonen voordat ik verder ga op het thema vertrouwen. En hoe ik zelf mijn vertrouwen heb opgezegd.

Misschien heb ik in dit leven niet altijd lef getoond
Maar ik heb tenminste wel voor dit leven gekozen
Ook al heeft in mijn lijf vaak wat verborgen angst gewoond
Ik ken tenminste de troost als hoop er kwam verpozen
Mocht ik in de liefde niet genoeg hebben gegeven
Dan hoop ik dat je tenminste verliefdheid hebt gezien
Moet ik zonder verliefdheid verdergaan in dit leven
Dan hoop ik dat ik tenminste wat vriendschappen verdien
Misschien dat ik mijn dagen niet altijd nuttig besteed
Dat komt omdat ik ervan houd ook overdag veel te dromen
Zij zeggen mij: “Verloren tijd blijft draaglijk zolang je weet: 
Dat voor jou de tijd van ten meeste nog zal komen”.

Lef tonen betekent dat je bereid bent paal en perk te stellen. Dat je niet over je heen laat lopen. Bereid bent om je grenzen aan te geven. En dan op tijd HALT te roepen.
In liefde vergeet ik dat echter te snel. Dan is de ander belangrijker dan ikzelf. En ik weet het. Dat is geen goede houding.
Het is de vraag echter waarom ik mezelf wegcijfer in een relatie?

Vertrouw op mijn gevoel

vertrouwen-fiducie hebben in de anderLang geleden aan het begin van mijn relatie vertrouwde ik volledig op mijn gevoel. Dat gevoel gaf aan dat ik op mezelf kon rekenen. Was daarnaast ook goed van vertrouwen. Ik ging ervan uit dat ieder ander ook eerlijk was in zijn bedoelingen.

Eerlijkheid is derhalve een eigenschap die ik niet wens op te geven. Voor mij staat die binnen een relatie op de eerste plaats. Wanneer er geen eerlijkheid is, neemt het vertrouwen af. En voor je het in de gaten hebt, kom je in een neerwaartse spiraal terecht. Je gaat je vertrouwen opzeggen omdat je keer op keer bedrogen uitkomt.

Wat vertelde echter mijn gevoel?
Doordat minderwaardigheidsgevoelens mij al vanaf mijn jeugd parten speelden, had ik mezelf laag ingeschaald. Anderen waren knapper, meer bijzonder, creatiever dan ik.
Mijn ooghandicap gebruikte ik als afleiding en als goedkeuring om mezelf op de laatste plaats te zetten. Daarbij werd ik geholpen door opmerkingen van mijn gymleraar die me opnieuw onderuit haalde. “Het is je moeder niet!” schreeuwde hij wanneer ik de bal recht op mijn gezicht kreeg. De oog-hand coördinatie van mij was wat verstoord doordat ik loenste. Ik zag geen diepte en kwam altijd te laat met mijn reactie. Mijn gevoel haalde me onderuit. Ik had een label op mezelf geplakt: “jij bent niet knap, niet creatief, niet bijzonder!”

Compensatiegedrag

vertrouwen-fiducie hebben in de anderWat gaat een mens doen die zichzelf onderuit haalt? Meestal zoekt hij naar compensatie. Hij wil ergens toch in uitblinken. Ik had het gevonden. Was goed in organiseren en begon als kind fiets crossen op te zetten in ons dorp. Voor de cross moesten natuurlijk wel prijzen gezocht worden. Het hele dorp struinde ik af en bij elke ondernemer vroeg ik als manneke van 10 jaar: “Hebt U een prijs voor de wielercross van zaterdag aanstaande?”

De bakker kwam met negerzoenen (oh ja, dat mag je niet meer zeggen tegenwoordig!), de fietshandelaar gaf me een bel, de slager een rookworst, de kruidenier een pak pennywafels (ken je ze nog? Chocolade verpakt tussen wafels).

Na het fiets crossen kwam carnaval. Werd leider van een buurtvereniging – de Zandhoazen – en we traden tijdens de carnaval op in kroegen in het dorp. Dertien in getal! Dat waren nog eens tijden.

Nou, heus niet, want ik bleef die jongen met dat zware minderwaardigheidsgevoel. “Hoorde ik er eigenlijk wel bij? En wat deed ik allemaal om erbij te willen horen?”

Compensatie en zelfverloochening

Terugkijkend zie ik dat ik mezelf kwijt was. Wist niet wie ik was als puber. Homo of hetero? Zag leeftijdsgenoten dingen doen die ver van me afstonden. Er werden in mijn ogen banale spelletjes gespeeld, waar ik mijn neus voor ophaalde. Een meter bier bestellen en die in hoog tempo opdrinken. Niks voor mij!

vertrouwen-fiducie hebben in de anderMisschien keek ik er zelfs op neer. Dit gedrag vond ik afschuwelijk. Daarom ook ging ik op dansles in de stad en niet in ons dorp. Was ervan overtuigd dat in de stad een ander publiek mij wel zou accepteren.
Die acceptatie bleef uit. Ik verloochende mezelf en  trok me terug in een arrogante houding. Bijna neerbuigend naar anderen toe om zo mezelf te redden. Ik wist me geen raad met mijn houding.

 

 

Goed van vertrouwen

Vanaf mijn 11 jaar ging ik alle vakanties naar een kennis in Amsterdam. Het waren hoogopgeleide mensen, die woonden in een chique appartement vol met kunst en antiek. Daar voelde ik me thuis. Daar begon ook het proces van zelfvertrouwen opbouwen.

vertrouwen-fiducie hebben in de anderMeneer De Vries liet me met een bezemsteel op mijn rug paraderen over het balkon. Doordat die bezemsteel tussen mijn armen was gestoken, kon ik alleen maar rechtop lopen. “Zeg nu tegen jezelf, ik ben de moeite waard!” zei meneer De Vries vanuit de openslaande deuren.
En daar liep ik in de Kromme Mijdrechtstraat in Amsterdam wandelend over het balkon een mantra te herhalen: “Ik ben de moeite waard!”
Vreemd genoeg werkte dat ook positief door! Ik voelde aan alles dat ik de moeite waard was. Mijn ogen, die scheel stonden, vergat ik voor een ogenblik.

Van alles bezocht ik in Amsterdam, samen met meneer en mevrouw De Vries. Na afloop van een bezoek aan een museum, synagoge, chique winkel was steevast de vraag: “Hoe vond je het? Wat heb je gezien? Door wat ben je het meest geraakt?”
Ik vertrouwde deze mensen volledig, totdat op een nacht ik een hand van meneer tussen mijn benen voelde. Ik schrok enorm en hij vertrok meteen. Was ik toch te goed van vertrouwen geweest? Deze man die ik zo hoog achtte, verlaagde zichzelf nu tot het niveau van een ‘oude viezerik’. Ik wist me werkelijk geen raad meer. Dit was tevens het einde van al mijn bezoeken aan Amsterdam, was net achttien geworden. Voor mij was het vertrouwen geschonden en kon ik me niet langer veilig voelen bij hem.

Geschiedenis herhaalt zich

En dan leef ik 45 jaar samen met mijn partner. Lief en leed hebben we samen gedeeld. Mezelf heb ik steeds weggecijferd vanuit die minderwaardigheid. Hij is zo knap! Hij komt uit een goed milieu (waarmee ik mezelf meteen naar beneden haal). Eigenlijk zeg ik tegen mezelf: “Jij komt niet uit een goed milieu!”
Dat is onterecht. Ik denk dat ik veel bagage heb meegekregen vanuit mijn milieu. Nogal wat bagage waarmee ik af wilde rekenen in mijn leven. “Zo wil ik het niet! Dat zal mij niet meer overkomen!”
In onze relatie had ik een fulltime baan en een fulltime studie. Vrije tijd was er weinig samen. Ik gunde echter mijn partner die vrije tijd en deed er alles aan om het hem naar de zin te maken. Cijferde mezelf volledig weg.

vertrouwen-fiducie hebben in de anderZelfs tijdens vakanties studeerde ik, maakte ik werkstukken af om mijn studie vlotter af te kunnen ronden. Eigenlijk zagen we elkaar daardoor te weinig en de tijd dat we echt samen waren, hadden we veel aan elkaar te vertellen. Die avonden vergeet ik nooit meer.
Toch ontstaan er dan kleine breukjes. Uitstapjes van mijn partner terwijl ik op een training zit. Hij vermaakt zich uitstekend. Ik weet van niks en vertrouw hem volledig. Een goede huisvriend opent echter mijn ogen en zegt: “Je moet hem niet klakkeloos vertrouwen, je denkt op hem te kunnen rekenen, maar ik heb er geen vertrouwen in!”
Dat kwam als een nekslag binnen. Vanaf elk contact met anderen stond bij mij vertrouwen centraal. Wanneer ik voelde dat er geen wederzijds vertrouwen was, ging ik dat contact uit de weg. Vandaar dat ik zelf ervan overtuigd was geraakt dat vertrouwen mijn meest goed ontwikkelde voelspriet was. Dat bleek toch niet het geval.

Vertrouwen is geschonden

Wanneer eenmaal je vertrouwen geschonden is, maakt jouw systeem op een ingewikkelde manier een nieuw proces aan. Ik noem dat de ontwikkeling van de ‘rechercheur in mezelf’.

vertrouwen-fiducie hebben in de anderDie rechercheur is een deel van jou – een deelpersoonlijkheid. Kenmerkend voor deze rechercheur is het volgende:
1.  Zoekt naar de waarheid;
2  .Handelt in het geheim;
3.  Rust niet voordat hij resultaat heeft gevonden;
4.  Snuffelt in alles op zoek naar zijn waarheid;
5.  Gaat uit contact en heeft het vertrouwen opgezegd!

Duidelijk had ik last van deze deelpersoonlijkheid. Zo wil ik namelijk niet in het leven staan! Vertrouwen was toch de bereidheid van mij om afhankelijk te zijn van de daden van mijn partner?

Dat vertrouwen was al enkele keren geschonden. De maat was nu vol. En dan word ik geconfronteerd dat mijn partner zijn nieuwe lief volledig vertrouwt en samen openen ze een bankrekening. “Ik krijg een erfenis en die wil ik graag met jou delen!”  was de reactie van zijn vriend.

Mijn partner gelooft hem – liefde maakt blind, niet waar?

vertrouwen-fiducie hebben in de anderWanneer de cheque van 9000 euro gestort wordt, moeten er meteen betalingen gedaan worden. En dan grijpt de bank in: cheque is ongedekt. Mijn vriend zit met een schuld van 5000 euro. Ontstaan vanuit goedgelovigheid en blinde verliefdheid.
Boos, ergernis, ongeloof…..en veel emotionele uithalen verder, besef ik dat ik vanaf het begin zijn vriend niet vertrouwde. Ik mocht er echter niks van zeggen want dan ontstond er een zeer negatieve stemming in huis. Nu weiger ik om mijn mond te houden. De vertrouwenscrisis is compleet! Mijn partner was te goed van vertrouwen en de ander heeft daar misbruik van gemaakt. Ik heb wel op mijn gevoel vertrouwd maar kreeg een negatieve reactie terug.

Vertrouwen opzeggen

Kun je na 45 jaar je vertrouwen opzeggen? Is het mogelijk om aan te geven dat de ander niet meer op je hoeft te rekenen na zo’n vertrouwenscrisis?
Nu is de ander aan zet! Ik wil niet terugvallen in oud-gedrag van de rechercheur. Daar heb ik nu wel genoeg van. Op dit moment is voor mij absolute eerlijkheid en kwetsbaarheid belangrijk.
Alleen dan kunnen we er samen uitkomen, terwijl mijn partner verantwoordelijk blijft voor zijn daden. Niet ik!! Ik hoef die 5000 euro niet op te hoesten. Hij zal een oplossing moeten vinden en ik wil wanneer hij daarom vraagt – wel over zijn schouder meekijken naar zijn acties. Zelf ga ik echter geen actie ondernemen. Voor mij is duidelijk dat het begrip VERTROUWEN centraal blijft staan in mijn leven.

Pak je eigen kruis op…

vertrouwen-fiducie hebben in de anderWanneer ik namelijk mijn vertrouwen op ga zeggen naar mensen toe, ben ik niemand meer. Ik leef en werk vanuit kwetsbaarheid en openheid. Vandaar dit artikel! Natuurlijk zullen er mensen zijn die vinden dat ik ‘de vuile was buiten hang…’ Ok, dat is dan zo, overigens ervan overtuigd dat – wanneer iedereen de vuile was buiten zou hangen – de wereld er een stuk mooier op zou worden. Dan zou de exclusiviteit van de veiligheid van het gezin doorbroken worden. Je zou kunnen zien dat elk huisje zijn kruisje heeft. Maar tevens ontdek je dat ieder mens zijn eigen kruis te dragen heeft.

Wat is jouw kruis dat je meedraagt? In hoeverre heb je ooit hiervan iets gedeeld met een ander? Juist door het delen begint de heling. Vandaar dit artikel. Graag jouw eerlijke reactie naar: loekknippels@het-ihc.nl

 

verwante artikelen

4 Responses

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *