Wees mild voor jezelf

Wees mild voor jezelf (en anderen).

Wees mild voor jezelf (en anderen).

Hoe komt het toch dat we zo vaak streng zijn op onszelf? Wat is de reden dat we anderen snel veroordelen? Wees mild voor jezelf en anderen is het goede uitgangspunt. Hoe doe je dat echter? In een persoonlijk relaas van mezelf, laat ik mijn innerlijk gevecht zien.

Een giga cadeau

Wees mild voor jezelfAfgelopen week hadden we vrienden op bezoek. Elke keer is dat een feestje! We vinden het leuk. Mooie ontmoetingen. Lief en leed delen we met elkaar.
En toch was ik geschrokken van mijn gedrag afgelopen week. Wat was er dan gebeurd? Onze vrienden kwamen over met een giga groot cadeau. Echt een wens die ik al jaren koester: een grote – nee– echt grote – tuintafel met bank om met onze groepen buiten te kunnen eten.

Want waar heb je dan last van, zul jij je afvragen. Het is toch geweldig dat een vriend dit voor je over heeft? Aha, daar wringt de schoen! Ik vind het cadeau TE GROOT. Vind het reuse moeilijk om zo’n duur cadeau te kunnen ontvangen. Onmiddellijk wil ik iets terug doen, maar wat?

 

 

Mild zijn voor mezelf

Het oordeel op mezelf ligt op de loer: “Ik ben het niet waard. Dit heb ik niet verdiend. Hier kan ik nooit iets voor terugdoen!”
Het maakt me verlegen en nederig. De vriend zag het meteen en knipoogde naar me met de woorden: “Zo’n tafel die je graag wil, kan ik wel maken maar dat zou me enkele dagen kosten en ik wil mijn tijd met jou anders besteden”.

En daar ging ik. Ik zag het mezelf doen en kon me niet terugfluiten. Ik wrong me in bochten om de ander het in alle opzichten naar zijn zin te maken. Eigenlijk stond ik 24 uur per dag beschikbaar voor hem. De aan-knop is niet meer uitgegaan tot vanmorgen, toen ze vertrokken. Er viel wat van mijn schouders….vandaag hoef ik verder niet te zorgen en de ander het naar de zin te maken.

 

 

Hoe kun je mild zijn naar jezelf?

Eenmaal in mijn werkkamer, uitkijkend op het terras waar de giga tafel staat, geniet ik. Toch pink ik ook een traantje weg. De ander verwacht ook dat veel mensen aan deze tafel zullen genieten van mijn maaltijden en de workshops die ik hier geef. Er is een verwachtingspatroon geschapen. Daar mag of moet ik aan voldoen? Ik twijfel of het een vrije keuze is: moet ik zorgen dat er zo snel mogelijk weer groepen komen? Mag ik op mijn tempo er naartoe werken dat mensen ons weten te vinden voor hun persoonlijke proces?

Moeilijk vind ik het om mild tegen mezelf te zijn. De zwaarte van het cadeau en de pleaser die daardoor is opgestaan, vergen nu veel energie van me. Het wordt tijd dat ik echt leer om te ONTVANGEN.
Vind dat vreselijk moeilijk omdat er meteen een stemmetje is: “Voor wat, hoort wat!”

Voor wat, hoort wat!

Diverse vragen komen in me op:
Ten eerste: Heb ik mijn vrienden teleurgesteld?
Ten tweede:  Ben ik actief genoeg geweest in mijn rol als luisteraar en vriend?
Ten derde: Weegt mijn inbreng op tegen dit kostbare cadeau?
Herken jij dit ook? Ben je ook weleens in de verlegenheid gebracht doordat een vriend of vriendin iets deed voor jou wat je totaal niet verwacht had? Hoe ging je daarmee om? Alleen maar ‘dank-je-wel’ zeggen, voelt voor mij te arm. En voor jou?

 

 

 

 

Mild zijn voor jezelf vraagt om een open hart

Hoe open kan ik zijn? Durf ik mezelf te laten zien? Ben ik bereid om werkelijk te ontvangen? Kan ik de oude mythe van vriendschap loslaten?
De mythe van vriendschap houdt namelijk in dat ik iets geef om iets te kunnen ontvangen. Ik doe iets voor de ander vanuit de gedachte dat die ander ook weer eens iets voor mij gaat doen. Dit is voorwaardelijk geven. Hier zit bijna altijd een geheime boodschap achter. Je geeft om te ontvangen. Je geeft niet om te geven. Vaak willen mensen een ‘oude’ schuld daarmee vereffenen. Men geeft iets om de ander gunstig te stemmen. Dit geven kun je zien als manipuleren. Je wordt in een keurslijf geduwd met als doel om de ander het naar de zin te maken.

Hoe open is mijn hart?

Je hart kan pas open zijn, wanneer je geen verwachtingen koestert. Ben je bereid om met open handen te ontvangen of durf je dat niet? Bang voor hetgeen er eventueel zou kunnen volgen?
Voel je de hardheid naar jezelf toe op zo’n moment? Oude overtuigingen proberen je onderuit te halen. Zoals bij mij: “Ik ben niet waard om zo’n groot cadeau te mogen ontvangen!”
Wie heeft me dat ooit eens gezegd? Waaraan ontleen ik die oude overtuiging?

Ouderlijk milieu blijft stempels drukken

Een arbeidersmilieu heeft duidelijk zijn eigen waarden en normen. Binnen ons milieu – ik kom uit een arbeidersmilieu – was het duidelijk wie ‘meer’  was dan jij. Dat waren de mensen die een eigen zaak hadden (middenstand) of die veel gestudeerd hadden (intelligentie) en daardoor ver van ons milieu stonden.

Binnen ons milieu waren de regels ook duidelijk: “Dat doen wij hier niet!”
Die ongeschreven regels zorgden ervoor dat jij je plaats wist. En op die plaats was geen ruimte voor dure cadeaus, want er moest hard gewerkt worden om de kop boven water te houden en tien monden te voeden.

Terwijl ik dit tik, stromen de tranen over mijn wangen. Nooit beseft dat deze oude overtuiging nog zo diep in mij zit. “Je bent het niet waard. Niks ben je! Denk niet dat je iets voorstelt! Als je voor een dubbeltje geboren bent, zul je nooit een kwartje worden!”

Dubbeltjesmentaliteit zorgt ervoor dat ik niet mild ben naar mezelf

Wat haat ik die mentaliteit. En wat komt die vaak onverwachts om de hoek kijken. Had mooie dagen met onze vrienden. Goede en diepe ontmoetingen. We waren bezig met existentiele vragen die alles te maken hebben met levensgeluk en de reden waarom we hier op aarde zijn.

Wees mild voor jezelfDe tafel staat symbool voor die ontmoetingen. Elkaar zien en horen terwijl we rond de tafel zitten en genieten van de lunches in de zon. Eigenlijk een prachtige ontmoetingsplek hier op het terras in de Dordogne.
Ik loop even naar buiten. Onderbreek mijn artikel omdat ik door de tranen heen niks meer kan zien. Even op adem komen. Zittend aan de giga tafel laat ik de tranen de vrije loop. Dan kijk ik op en zie tot mijn verbazing dat mijn hond Rose op mijn voeten ligt.

Ik aai haar en praat tegen haar. Langzaam voel k mldheid in me opkomen. Er is een stemmetje in me dat gehoord wil worden:
“Ja Loek, deze tafel is mijn cadeau aan jouw werk……werk dat ik waardeer en waarvan ik weet dat het mensen raakt in hun hart, in hun wezen. Mensen komen met levensvragen en angsten naar je toe en gaan met meer handvaten naar huis….zo heeft het steeds bij mij ook gewerkt en ik gun dit proces ook anderen….daar staat deze tafel voor…..de tafel van de ontmoeting!”

De tafel van de ontmoeting

Eenmaal weer terug in mijn  werkkamer schrijf ik bovenstaande zinnen die spontaan in me opkwamen terwijl ik aan de prachtige tafel zat.
Mijmerend achter mijn  bureau probeer ik duidelijk te krijgen waarvoor een tafel staat. “ Tafel noemt men ieder meubel, dat dient om eraan te zitten of er iets op te plaatsen” zegt het woordenboek.
Voor mij heeft de tafel meerdere betekenissen:
Aan de ene kant zorgt de tafel voor sociale verbintenissen en geeft het daardoor mogelijkheden voor samen zijn. Aan de andere kant probeer ik ook de waarheid boven tafel te krijgen, vooral binnen therapeutische processen waarbij menig client er belang bij heeft dat niet alles open en bloot op tafel terecht komt. Binnen het dagelijks leven vormt de tafel vooral de plek om met elkaar een maaltijd te gebruiken.

Vandaar dat ik heel blij ben met deze giga grote tafel op mijn terras en ik hoop oprecht dat velen met mij aan deze tafel plaats zullen nemen de komende jaren. De tafel krijgt een prominente rol binnen ons werk. Het wordt de tafel waarop we alles leggen wat ons dwars zit en we weigeren voortaan om belangrijke emotionele zaken onder de tafel te stoppen.

 

verwante artikelen

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *